“หืม? แค่จับตัวอย่างนั้นรึ?”
“ขอรับ อีกทั้งยังมีคำสั่งให้ห้ามทำอันตรายต่อดวงตาและมือของเขาโดยเด็ดขาด”
“น่าเบื่อสิ้นดี”
ชายร่างยักษ์แสดงสีหน้ารำคาญออกมาอย่างเห็นได้ชัด
แบชงกลั้นอารมณ์โกรธที่เดือดพล่านอยู่ข้างใน
‘นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ ที่เจ้าหมอนี่เป็นหัวหน้าสาขาได้’
แต่พอคิดถึง พลังอันแข็งแกร่งที่ชายตรงหน้าครอบครองอยู่ ก็ทำให้แบชงต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงไป
ชายตรงหน้านี้ไม่ใช่ใครอื่น
เขาคือ “ปีศาจทำลายล้าง ” ยาฮยอลจ็อก
พิจารณาเพียงเรื่องพลังฝีมืออย่างเดียวแล้วล่ะก็ เขาควรจะเป็นจอมยุทธ์ภายใต้บัญชาของเบื้องบน
แต่ด้วยพฤติกรรมที่ต่ำช้าเกินขีดจำกัด และวิธีต่อสู้ที่โหดร้ายไร้ขอบเขต ในที่สุดเขาก็ถูกขับไล่มายังสาขานี้
พูดให้ชัดก็คือ ถึงจะโง่เขลา แต่ฝีมือต่อสู้นั้นเป็นระดับอสูรกาย
ถึงจะถูกขับออกมา แต่พลังของเขาก็ยังมากพอให้ได้เป็นหัวหน้าสาขาแห่งนี้
“อ้อ แล้วพวกขัดขวางนี่ ข้าจะฉีกเป็นชิ้นๆได้ใช่ไหม?”
“…ขอรับ คำสั่งคือให้จับตัวหมอเทวดาเป็นๆ เท่านั้น”
“อืม ใช่สิๆ ยิ่งหาเจอไวเท่าไหร่ก็ยิ่งดี…”
“ถ้าหากพวกฮวาซานพากันมาถึงที่นี่ก็ยิ่งน่าสนุก”
พูดจบ ยาฮยอลจ็อกก็คว้าดาบใหญ่ของตนขึ้นมา
ดาบเล่มนั้นมีขนาดมหึมา แต่เมื่ออยู่ในมือของยาฮยอลจ็อก มันกลับดูเล็กกว่าปกติไปถนัดตา
ฟึ่บ!
“…!”
แรงลมจากดาบที่ถูกเหวี่ยงเบาๆ เฉียดผ่านศีรษะของแบชงไป
โครม!
