เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากด้านหลัง แบชงที่ตกใจสุดขีดต้องพยายามกลั้นอาการสั่นของหัวใจเอาไว้
ยาฮยอลจ็อกกลับไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เพียงแต่แสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองๆ ของตน
“แล้วก็มีเจ้าหนุ่มคนหนึ่งที่พวกนั้นเรียกกันว่ามังกรกระบี่ด้วยงั้นรึ?”
“ได้ยินมาว่าเป็นเด็กที่พอใช้ได้ ถ้าได้เจอก็คงดี ข้าน่ะชอบขยี้เด็กพวกนี้ให้สิ้นหวังที่สุดเลย”
เขาหัวเราะเสียงต่ำ
แกรก—
เสียงของดาบใหญ่ที่ถูกลากไปบนพื้นดินทำให้แบชงต้องหลับตาแน่น
ยาฮยอลจ็อกเดินผ่านเขาไป และร่างสูงใหญ่ก็ค่อยๆ กลืนหายไปในเงามืดของถ้ำ
“ให้ตาย…”
เมื่อแรงกดดันหายไปจนหมดสิ้น ในที่สุดแบชงก็สามารถหายใจออกมาได้เสียที
“ข้าต้องหาทางหนีจากที่นี่ให้ได้เร็วที่สุด…”
ไม่มีทางที่เขาจะอยู่ภายใต้คำสั่งของหมูป่าคลั่งนี่ต่อไปได้อีกแล้ว
◇◆
ตามที่ เซียนดอกเหมยแนะนำ ข้ารีบกินอาหารเช้าอย่างง่ายๆ ก่อนจะออกเดินทางไปยังสำนักฮวาซาน
เพราะยอดเขาสูงชันเกินไป ข้าจึงพาคนติดตามมาเพียงไม่กี่คน รวมถึงมูยอนที่เป็นองครักษ์ของข้าด้วย
ส่วนนัมกุงบีอา ดูเหมือนว่านางจะตัดสินใจเดินทางไปยังสำนักฮวาซานด้วยตนเองเช่นกัน ข้าเลยปล่อยให้นางทำตามใจ
ต่อให้นางจะไม่ถูกเชิญไป ก็คงไม่คิดจะฟังข้าอยู่ดี
จากนั้นข้าก็เริ่มเดินทางขึ้นไปบนยอดเขาเยียนฮวา
ครั้งก่อนๆหากเป็นตัวข้าในอดีต คงเดินไปได้ไม่ถึงครึ่งทางก็ล้มแผ่หมดสติแล้ว
