อาจเป็นเพราะว่านัมกุงบีอานั้นสูงกว่าผู้หญิงทั่วไป ส่วนวีซอลอายังตัวเล็กอยู่การที่นางต้องเขย่งเท้าเพื่อจะลูบศีรษะอีกฝ่ายดูน่าสงสารเกินไป
หลังจากลูบอยู่พักหนึ่ง วีซอลอาก็ปล่อยมือและถอยออกมา นัมกุงบีอาเองก็เงยหน้าขึ้นเช่นกัน
วีซอลอายิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ “ข้าทำให้แล้วนะ!”
เมื่อเห็นแบบนั้น นัมกุงบีอาก็ยื่นมือไปลูบแก้มของวีซอลอาเบาๆ จากนั้นนางก็หันมามองข้าอีกครั้งด้วยสีหน้าว่างเปล่าเช่นเคย
…ที่นางขวางข้าก่อนหน้านี้ก็เพื่อสิ่งนี้หรือ?
“ครั้งหน้า…”
นางเอ่ยขึ้นราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบไป
จากนั้นก็เดินเข้าห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก
ข้ายืนนิ่ง…ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
[เจ้าเห็นหูของนางหรือไม่?]
‘หู?’
[หูของคู่หมั้นเจ้ามันแดงก่ำไปหมด]
“…หูของนัมกุงบีอา?”
ข้ามัวแต่ตกใจกับพฤติกรรมของนางจนไม่ได้สังเกตเลย
นางต้องการอะไรกันแน่?
ข้ากำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่
“พี่สาวดีนะ…แต่…”
“หืม?”
ข้ายังไม่ทันคิดอะไรต่อ จู่ๆ วีซอลอาก็พึมพำอะไรบางอย่างออกมา
“แต่ว่า…ข้าไม่ให้พี่สาวหรอก”
เสียงของนางฟังดูหนักแน่นกว่าปกติ ข้ายังไม่ทันได้ถามว่านางหมายถึงอะไร
“ฝันดีนะเจ้าคะ!”
วีซอลอารีบกล่าวลา แล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนนางจะตรงไปห้องที่เหล่าหญิงรับใช้พักอยู่
“…อะไรกัน?”
ข้ายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
ตั้งแต่มาถึงที่นี่… พวกนางทำตัวแปลกขึ้นเรื่อยๆ
