“แน่นอน อยู่มานานจนแก่เฒ่าเช่นนี้ คงเพราะแก่แล้วกระมัง ข้านอนหลับได้ง่ายเสมอ”
“นั่นหมายความว่าอย่างไร… ผีที่ไหนจะไปต้องนอนกันเล่า…?”
ข้าพูดไปตามปกติ ก่อนจะชะงักกึก
เดี๋ยวก่อน… มันแปลกไป
เสียงของตาแก่ชิน… ปกติมันจะดังขึ้นในหัวของข้า แต่วันนี้กลับฟังดูชัดเจนราวกับมีใครนั่งอยู่ตรงนี้จริงๆ
‘…อะไรกัน?’
ข้ายังคงงัวเงีย จึงไม่ได้ตระหนักถึงความผิดปกติในทันที
แต่แล้ว
[…ไม่ใช่ข้านะ]
เสียงของตาแก่ชินดังขึ้นในหัวของข้า
ไม่ใช่เขา?
ข้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
ใครบางคนกำลังอยู่ในห้องของข้า…
ข้าเหลียวหลังไปยังต้นเสียง
มีชายชราผู้หนึ่ง… นั่งอยู่ในห้องของข้า พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า
“…ท่านเป็นใคร?”
ข้าถามเสียงต่ำ ชายชรายิ้มพลางหัวเราะเบาๆ
“ข้าอาศัยอยู่มานานพอสมควร แต่ก็ไม่เคยมีใครเข้าใจผิดว่าเป็นผีมาก่อนเลยนะ”
ขณะที่ชายชรากล่าว พลังลมปราณในตันเถียนของข้ากลับตื่นตัวขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ
นี่มัน…!
[…เจ้าเด็กนี่… เรื่องยุ่งยากใหญ่แล้ว]
เสียงของตาแก่ชินเต็มไปด้วยความตกตะลึงพลังลึกลับบางอย่างกำลังค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมย… ปะปนมากับแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา
หรือว่าข้าคิดไปเอง?
ไม่นะ
กลิ่นหอมนี้… ไม่ได้มาจากภายนอก แต่เป็นกลิ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของชายชราคนนั้นเอง
ชายชรายังคงลูบเคราของตนเองอย่างสงบ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
