ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นถึงบรรพจารย์แห่งฮวาซานที่กล่าวเช่นนั้นหรือ?
เขาเป็นผู้นำสำนักที่แท้จริงแน่หรือ? สำนักนั้นเป็นสำนักเต๋าแน่หรือ?
[…อะแฮ่ม! ว่ากันตามตรง ก็ไม่ได้ผิดเสียทีเดียวนี่]
‘ข้าเห็นว่ามันผิดเต็มประตูเลยต่างหาก’
แม้ว่าตาแก่ชินจะพยายามเข้าข้างฮวาซานเท่าไร แต่ข้าก็ไม่อาจเห็นด้วยได้เลย
ไหนจะเป็นสำนักเต๋าแท้ๆ แต่กลับใช้วิธีสร้างความสนิทสนมด้วยการต่อสู้กันก่อนงั้นหรือ?
แบบนี้มันไม่ต่างจากโจรภูเขาเลย!
[เจ้าเรียกสำนักฮวาซานว่าโจรภูเขาเรอะ! ไม่มีที่ไหนที่สง่างามและเต็มไปด้วยศักดิ์ศรีเท่าฮวาซานอีกแล้ว!]
‘เสียงท่านสั่นแล้วนะ…’
ทว่า…สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่ตาแก่ชิน แต่เป็นยองพุงที่กำลังจ้องข้าด้วยสายตาใสซื่อ ไร้เดียงสา
…แน่นอนแล้วว่า เขาเป็นเผิงอูจินอีกคนชัดๆ
“แล้วสรุปว่าเราไม่ประลองกันจริงๆ หรือ?”
“…ทำไมเจ้าถึงพูดเหมือนผิดหวังขนาดนั้น?”
ข้าขอร้องล่ะ หยุดทำเสียงเศร้าสร้อยแบบนั้นเถอะ มันทำให้ข้าขนลุกไปหมด
“เจ้าก็ไปประลองกับศิษย์คนอื่นในสำนักฮวาซานสิ”
ในสำนักฮวาซานไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียวสักหน่อย ไหนจะเป็นหนึ่งใน เก้าสำนักใหญ่ ศิษย์ในสำนักก็ต้องมีมากมาย
ยองพุงหัวเราะขื่นๆ แล้วกล่าวว่า
“ศิษย์คนอื่นไม่ค่อยอยากประลองกับข้าสักเท่าไร”
“อ่า…”
สีหน้าหมองลงของเขา และคำพูดที่คลุมเครือนั้น บ่งบอกอะไรได้มากกว่าที่คิด
