“สมมติว่าเป็นเช่นนั้น แล้วทำไมเจ้าถึงอยากประลองกับข้า?”
“เพราะข้าคิดว่า… สหายน้อยคงไม่เป็นปัญหา”
เมื่อยองพุงกล่าวเช่นนั้น ข้าก็เผลอทำสีหน้าหม่นหมอง
ความมั่นใจในฝีมือของตนเองฉายชัดออกมาจากแววตาของเขา ยิ่งไปกว่านั้น ข้ารับรู้ถึงความมุ่งมั่นในกระบี่ ที่แรงกล้าได้จากคำพูดของเขา
เหตุผลที่เขาชวนข้ามาประลอง ก็เพราะเมื่อประเมินตนเองแล้ว เขาคิดว่าข้าอยู่ในระดับเดียวกับเขา
[เด็กนี่มองคนเก่งไม่เลวเลยนะ]
แม้แต่ข้าเองก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้น และตาแก่ชิน ซึ่งสามารถประเมินร่างกายข้าได้อย่างเป็นกลาง ก็คงคิดเช่นเดียวกัน
แต่ถึงอย่างนั้น
จู่ๆ มาขอประลองกันแบบนี้ มันจะไม่ง่ายไปหน่อยหรือ?
ราวกับว่าตาแก่ชินรับรู้ถึงความขี้เกียจของข้า เขาจึงกล่าวขึ้น
[รับคำท้าไปเถอะ]
‘พูดได้น่าฟังนะ เพราะไม่ใช่ตัวเองที่ต้องออกแรง’
[ไม่มีเหตุผลให้ต้องลังเลไม่ใช่หรือ?]
คำพูดของตาแก่ชินนั้นถูกต้อง
หากเป็นเพียงการประลองเบาๆ ข้าก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ เพราะมันก็แค่การประลอง ไม่ใช่เรื่องของความเป็นความตาย
ข้าย่อมไม่มีความหวาดกลัวต่อความพ่ายแพ้ เพราะข้าเคยเผชิญกับมันมานับไม่ถ้วนจนมันไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกอะไรอีกต่อไป
แต่เพียงแค่…
ข้าไม่อยากจับมือร่วมสู้กับพวกฮวาซาน เพียงเท่านั้นจริงๆ
[เจ้ารู้สึกผิดต่อฮวาซานขนาดนั้นเลยหรือ?]
‘…ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาอ่านใจข้าเอาเอง’
“สหายน้อย?”
