พวกเราย้ายไปยังพื้นที่โล่งที่เหมาะสมสำหรับการประลอง
ระหว่างนั้น ยองพุงไปแจ้งเรื่องกับชินฮยอนก่อนจะกลับมา และเมื่อเขากลับมา บนศีรษะของเขามีรอยบวมขนาดใหญ่…
ดูท่าเขาจะโดนศิษย์พี่ของเขาสั่งสอนเสียแล้ว
ส่วนชินฮยอนที่ตามมาด้วย ได้แต่ยิ้มแห้งๆ และโค้งคำนับให้ข้าเล็กน้อย…
“ขออภัยด้วย ศิษย์น้องของข้ายังไม่ค่อยรู้ความ”
“ไม่เป็นไรหรอก มันก็แค่การประลองไม่ใช่หรือ”
นี่เป็นการประลองที่ปกติที่สุด นับตั้งแต่ข้าย้อนเวลากลับมา
ก่อนหน้านี้ข้ามีแต่ต้องต่อสู้กับพวกบ้าเลือดทั้งหลาย จะเรียกว่าการประลองก็คงไม่ถูกต้องนัก
แม้ว่ามูยอนและชินฮยอนจะมาดูแลความเรียบร้อยของการประลอง แต่ดูเหมือนศิษย์ของสำนักฮวาซานก็พากันมามุงดูเช่นกัน
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำอะไรกัน?”
“ศิษย์น้องยองพุงจะประลองกับสหายน้อยจากตระกูลกู่”
“…ในสถานการณ์เช่นนี้? เจ้านั่นเป็นบ้าหรือไง?”
“คราวหน้าถ้ามันกลับมา พวกเราคงต้องมัดแขนมัดขาแล้วลากตัวกลับ”
“ปิดปากมันไปเลยสิ ไม่ต้องให้หายใจด้วย”
“ถ้าทำแบบนั้นมันไม่ตายหรือ?”
“ก็คงมีวิธีชุบชีวิตมันอยู่แหละ”
…ข้าว่าข้าได้ยินบทสนทนาที่ค่อนข้างน่าสะพรึงกลัวอยู่แถวนี้
“เจ้าจะไม่เป็นอะไรแน่หรือ?”
ข้าหันไปถามยองพุงที่ยืนอยู่ข้างๆ หลังได้ยินคำพูดโหดเหี้ยมเหล่านั้น แต่เขากลับดูไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย
“ไม่เป็นไรหรอก ข้าเชี่ยวชาญเรื่องหนีอยู่แล้ว”
อ้อ… หรือก็คือเจ้าชินเสียแล้วสินะ
