ดูเหมือนต่างฝ่ายต่างมีเรื่องที่อยากพูด แต่ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้เพราะไม่ว่าใครจะพูดก่อน มันก็เหมือนกำลังประจานสำนักของตัวเอง
ชินฮยอนกระแอมไอเบา ๆ คงเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่ชวนอึดอัดนี้
“อย่างไรก็ดี… ในเมื่อเป็นเช่นนี้ และพวกเราก็กำลังจะกลับสำนักหลังจากเสร็จสิ้นการค้นหาแล้ว เช่นนั้นวัตถุวิเศษนี้—”
“นั่นเป็นไปไม่ได้”
คำปฏิเสธของข้าทำให้ดวงตาของชินฮยอนเบิกกว้างเล็กน้อย
พูดตามตรง ข้าเองก็อยากจะรีบส่งมอบสิ่งนี้ไปแล้วเดินทางต่อให้จบๆ
แต่การคืนวัตถุวิเศษนี้เป็นเพียงเรื่องรอง เป้าหมายหลักของข้าคือไปพาตัวนางกลับมา
ที่สำคัญที่สุดคือ—
“ของสิ่งนี้ถูกมอบหมายให้ข้าโดยตรง เพื่อนำไปส่งถึงมือประมุขสำนักฮวาซานด้วยตัวเอง ต่อให้พวกท่านเป็นศิษย์ของฮวาซาน ข้าก็ไม่สามารถมอบให้พวกท่านได้ง่าย ๆ”
“อืม…”
ชินฮยอนครางเสียงต่ำ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด
อาจเป็นเพราะคำตอบของข้าเหนือความคาดหมายของเขา หรือไม่ก็เขากำลังพยายามหาทางออกจากสถานการณ์นี้
ไม่นานนัก เขาก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“…เข้าใจแล้ว อย่างไรก็ตาม ในเมื่อเป็นวัตถุวิเศษของสำนัก ข้าและคนของข้าย่อมไม่สามารถละทิ้งเรื่องนี้ได้ง่ายๆ เช่นกัน ในเมื่อพวกเรามุ่งหน้าไปทางเดียวกัน ข้าขอให้ท่านอนุญาตให้พวกเราเดินทางไปด้วย”
หากไม่สามารถรับไปได้ ก็ขอติดตามไปด้วยงั้นหรือ
ข้าพยักหน้าอย่างไม่แปลกใจ
