“สหายน้อยได้สิ่งนี้มาอย่างไร?”
ดูเหมือนพวกเขาจะไม่สงสัยว่านี่เป็นของปลอม
แน่นอนอยู่แล้ว… ไม่มีช่างฝีมือคนใดในโลกที่สามารถสร้างสิ่งเลียนแบบที่สมบูรณ์แบบได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่วัตถุเหล่านี้ถูกเรียกว่าวัตถุวิเศษ
“…ตระกูลของข้าเพียงแต่เก็บรักษามันไว้ชั่วคราว และข้ากำลังจะนำมันไปคืนให้กับสำนักฮวาซาน”
“ตระกูลของสหายน้อย… อย่างนั้นหรือ?”
ข้าครุ่นคิดว่าควรจะอธิบายอย่างไรดี
บอกไปตามตรงว่าผู้อาวุโสของตระกูลข้าชนะพนันและได้สิ่งนี้มาก็คงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไร
ขณะที่ข้ากำลังคิดหาคำตอบ ยองพุงก็พูดแทรกขึ้นมา
“นี่มัน… ใช่ศิลาเมิ่งฮวาก้อนที่ท่านประมุขสำนักไปเข้าร่วมงานแล้วเสียมันไปจากการพนันหรือเปล่า…?”
“หุบปากซะ!”
“…ขอรับ”
“…”
อ้อ… ที่แท้พวกเจ้าก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้วสินะ
ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความอีก
แม้แต่ชินฮยอนเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกอับอายอยู่บ้าง เพราะใบหูของเขาขึ้นสีแดงเล็กน้อย
แน่นอน… เรื่องนี้เป็นเรื่องของประมุขสำนักฮวาซานคนปัจจุบัน มันคงเป็นที่น่าอับอายสำหรับพวกเขา
‘…แต่ฝ่ายของข้าก็ไม่ได้ต่างกัน’
ตาแก่เสียสติอย่างผู้อาวุโสสองของตระกูลข้าไปเข้าร่วมงานอะไรถึงได้ไปเดิมพันกับประมุขของฮวาซานได้กัน?
ข้ารู้สึกสงสัยอยู่บ้าง… แต่ก็ไม่คิดจะหาคำตอบ
“…ไม่ว่าจะอย่างไร ตอนนี้ข้าก็กำลังเดินทางไปยังสำนักฮวาซานพอดี”
“…เข้าใจแล้ว”
