“อยู่ดีๆ พูดถึงตระกูลนัมกุงทำไมกัน ข้านึกว่าข้าจะตายซะแล้ว”
“ก็สวยดีไม่ใช่หรือ?”
“…จะบ้าตาย”
กู่ฮุยบีไม่แม้แต่จะฟังสิ่งที่ข้าพูด นางเป็นพวกที่ได้ยินเฉพาะสิ่งที่ตัวเองอยากฟังแต่แรกอยู่แล้ว
…สวยงั้นหรือ?
หากมองอย่างเป็นกลาง นัมกุงบีอานับว่าเป็นหญิงงาม อย่างมากเสียด้วย
หากจะหาสตรีที่งดงามทัดเทียมกับนางในยุทธภพ ก็คงมีเพียงวีซอลอา—ที่เมื่อตะกี้ยังถูกลงโทษอยู่อย่างน่าเวทนา—เท่านั้นที่พอจะเปรียบได้
แม้แต่ในชาติก่อน ข้ายังจำได้ติดตาว่าภาพของนางในยามที่เปรอะเปื้อนเลือดกลางสมรภูมินั้นชวนดึงดูดเพียงใด
…แต่ก็นั่นแหละ หลังจากต้องเจอนางจนเอียน ความรู้สึกเหล่านั้นก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป
“มังกรสายฟ้าเคยบอกว่านางงดงามอยู่นะ”
“…เจ้าสนิทกับมันหรือ?”
“เจอกันไม่กี่ครั้งเอง เราไม่ได้คุยกันมากนัก ข้าแค่รู้สึกว่าเจ้านั่นดูมีอะไรปิดบังอยู่ก็เท่านั้น”
จะว่าไป… มีสักกี่คนกันที่ได้รับฉายาที่มีคำว่า ‘มังกร’ และ ‘ฟีนิกซ์’
โลกนี้กว้างใหญ่ ทว่ายุทธภพกลับคับแคบ—เจอกันมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่ที่น่าสนใจกว่าก็คือ กู่ฮุยบีบอกว่ามัน ‘ดูมีอะไรปิดบัง’ นี่แหละ
นัมกุงนั่นดูเหมือนจะตีหน้าซื่อได้ดีอยู่พอควร… หรือว่ากู่ฮุยบีจะมีสัมผัสไวเป็นพิเศษกัน?
ขณะที่ข้ากำลังจะกินซาลาเปาชิ้นสุดท้าย กู่ฮุยบีก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ
เมื่อเห็นสิ่งนั้น ข้าถึงกับพูดไม่ออก
“…ท่านพี่”
“หืม?”
“นั่นอะไร?”
