ยิ่งไปกว่านั้น… กู่หยางชอนรู้เรื่องนี้แล้ว
‘ไอ้เวรเอ๊ย…’
แค่คิดถึงชื่อของมัน โทสะก็พวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
แม้บาดแผลภายนอกจากการปะทะกับมันจะฟื้นตัวแล้ว ทั้งจุดสำคัญที่ถูกโจมตี ทั้งแขนที่เคยหัก
แต่ความคับแค้นที่ฝังแน่นอยู่ภายในกลับยังไม่จางหายไปเลยแม้แต่น้อย
“ชอนจุน”
“…ขอรับ ท่านพ่อ”
นัมกุงจิน ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่ง
นัมกุงชอนจุนหลับตาลงแน่น
บิดาของเขาไม่เคยลงมือทำร้ายลูกหลานของตระกูลนัมกุง
แต่เพียงแค่ก้าวเข้ามาใกล้เท่านั้น…
มันก็เป็นสิ่งที่กดดันยิ่งกว่าความตายเสียอีก
“ก้าวย่างแห่งราชัน”
แรงกดดันที่ไร้รูปร่างซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าของสายเลือดตระกูลนัมกุง จะเพิ่มพูนขึ้นตามระดับพลังของผู้ใช้
และเมื่อกล่าวถึงยอดฝีมือที่มีพลังแข็งแกร่งพอจะเทียบชั้นกับ สามจอมปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุทธภพแล้ว…
นัมกุงจิน ย่อมอยู่ในจำนวนนั้น
บารมีของเขา ยิ่งเกินกว่าคำบรรยายใด ๆ!
“อึ่ก…”
ภายใต้แรงกดดันที่บดขยี้ราวกับภูเขาทับ นัมกุงชอนจุน ไม่อาจกลั้นเสียงครางออกมาได้
“สิ่งที่ข้าผิดหวังในตัวเจ้า ไม่ใช่เพราะเจ้าพ่ายแพ้ให้กับยอดฝีมือรุ่นเยาว์”
“ไม่ใช่เพราะเจ้าเผลอปล่อยจิตสังหารออกมาระหว่างประลอง”
เขารู้ดี…
ตั้งแต่ยังเด็ก เขาถูกสอนมาอย่างเข้มงวดว่าความผิดพลาดใดที่ไม่อาจให้อภัย
“แต่เป็นเพราะเจ้าไม่สามารถจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างสมบูรณ์”
