“นั่นต่างหากคือสิ่งที่ข้าผิดหวังที่สุด”
แรงกดดันที่กระแทกลงมานั้นหนักหน่วงจนเขารู้สึกเหมือนลำไส้จะบิดตัวเป็นเกลียว กระเพาะของเขาเหมือนถูกบีบแน่นจนอยากจะอาเจียนออกมา
แต่ นัมกุงชอนจุนกัดฟันแน่น ใช้พลังทั้งหมดที่มีข่มกลั้นมันเอาไว้
หากเขาทรุดลงหรืออาเจียนออกมาตรงนี้…
นัมกุงจินจะโกรธเกรี้ยวจริง ๆ แน่!
ในฐานะสายเลือดของตระกูลนัมกุง เขาต้องรักษาศักดิ์ศรีและเกียรติยศของตนเองไว้ ไม่ว่าอยู่ที่ใดก็ตาม
และหากมีใครที่ทำให้ศักดิ์ศรีของนัมกุงต้องแปดเปื้อน…
พวกมันจะต้องถูกกำจัด ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม
“ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงตัดสินลงโทษเจ้า… ให้ปิดด่านฝึกฝนอยู่ในหอชิงกึม เป็นเวลาสามเดือน เจ้าจะคัดค้านหรือไม่?”
“…ไม่มีข้อโต้แย้งขอรับ…”
ทันทีที่นัมกุงชอนจุนตอบรับ ความกดดันที่โถมทับลงมาก็หายไปในชั่วพริบตา
เขาสูดลมหายใจลึกๆ พลางพยายามควบคุมร่างกายที่ยังสั่นสะท้านอยู่
“เจ้าบอกว่าเป็น… ตระกูลกู่?”
“…ขอรับ เป็นพวกมัน”
ตระกูลกู่แห่งซานซีที่มี “นักรบพยัคฆ์” เป็นผู้นำ
หลังจากได้ฟังคำตอบ สีหน้าของนัมกุงจินเปลี่ยนไปเล็กน้อย
มันเป็นสีหน้าที่ นัมกุงชอนจุนแทบไม่เคยเห็นจากบิดามาก่อน
เป็นสีหน้าที่เขาไม่สามารถอ่านออกได้เลย!
“…ตระกูลกู่อย่างนั้นหรือ”
นัมกุงจิน พึมพำกับตัวเองก่อนจะหันหลังเดินไปยังระเบียงของห้องโถงประมุขตระกูล
