ซ่าาาา—
ฝนตก…
เม็ดฝนที่กระหน่ำลงมาจากท้องฟ้านั้นช่างรุนแรงและหนักหน่วง
ดวงจันทร์ถูกกลืนหายไปในม่านเมฆดำมืด ท้องฟ้าปราศจากแสงใด ๆ เหลือเพียงเสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง
ข้าวิ่งฝ่าป่าที่มืดสนิท ราวกับคนเสียสติ
แม้จะหมุนเวียนลมปราณ แต่ขากลับรู้สึกหนักอึ้ง
ข้าวิ่ง…
ไม่รู้ว่าวิ่งมาไกลแค่ไหนแล้ว
ผ่านไปนานเท่าไรแล้วกันแน่?
ข้าฝืนทนมาได้นานเท่าไรกัน…?
แผลที่ถูกคมดาบกรีดลึกจนถึงกล้ามเนื้อส่งเสียงกรีดร้องให้ข้าหยุด
ให้ข้าหยุดวิ่ง ให้ข้าหยุดทุกอย่าง…
แต่ข้าหยุดไม่ได้
ไม่สิ—
ข้าหยุดไม่ได้เด็ดขาด!
ของเหลวบางอย่างหยดลงมาตามมือของข้า
…เป็นน้ำฝนหรือ?
ข้าหลอกตัวเองแบบนั้น แต่ความจริงมันไม่ใช่
มันอุ่นเกินกว่าจะเป็นเม็ดฝนที่เย็นเฉียบ
เมื่อรับรู้ถึงของเหลวนั้น ข้ากัดฟันแน่นกว่าเดิม—
ข้าจะหยุดไม่ได้!
[ได้สติเดี๋ยวนี้!]
ข้าตะโกนออกไป
แต่จากด้านหลังของข้า… ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ข้าจึงเร่งพลังปราณที่ขาให้เร็วขึ้น
ไม่มีเวลาแล้ว!
ของเหลวอุ่นที่ซึมออกมาจากมือของข้าเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
[ให้ตายเถอะ… ลืมตาขึ้นมาสักที!]
ข้าตะโกนลั่นสุดเสียง
แต่คำตอบที่ได้รับก็ยังคงเหมือนเดิม— ไม่มีอะไรเลย…
ข้ากระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ข้าจะไม่มีวันปล่อยมือเด็ดขาด
…แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
เพราะเจ้าโง่นี่ ข้าต้องมาลำบากขนาดนี้เชียวหรือ?
