คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของข้าไม่จบสิ้น ทำไมข้าถึงไม่ทิ้งนางไว้?
ทั้งที่รู้ว่านางเป็นเพียงภาระที่หนักอึ้ง แต่ข้ากลับเลือกที่จะแบกนางวิ่งหนีแทน ทำไมข้ายังต้องเสี่ยงชีวิตวิ่งหนีแทนที่จะปล่อยนางไป?
ข้าไม่รู้… ไม่รู้อะไรเลย
มีเพียงอย่างเดียวที่แน่ชัด— ข้ายังคงวิ่งต่อไป
เส้นเลือดในดวงตาข้าระเบิดไปหมดแล้ว
บริเวณใต้สะดือเจ็บแปลบ แสดงให้เห็นว่าตันเถียนของข้ากำลังส่งสัญญาณเตือน
พลังภายในถูกดึงออกมาใช้จนแทบหมดสิ้น หัวใจข้าเต้นระรัวราวกับมันกำลังจะระเบิด
จากนั้น ข้าก็รู้สึกได้ว่าพลังบางอย่างกำลังถูกดึงออกจากร่าง
ข้าใช้พลังปราณจนหมดจนกระทั่งไปแตะต้องพลังดั้งเดิมที่อยู่ลึกที่สุดในร่าง
ร่างกายของข้าถูกรีดพลังออกจนแทบกลวงเปล่า
ข้าสั่นสะท้าน ความเย็นยะเยือกแล่นขึ้นมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียว
[ให้ตายเถอะ… นี่มันบัดซบชะมัด]
เสียงลมหายใจของคนที่อยู่บนหลังข้าค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ
ในขณะที่เสียงหัวใจของข้าเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจของนางกลับเต้นช้าลง…
แม้ว่าตอนนี้ข้าจะไม่รู้สึกถึงแรงกดดันจากศัตรูที่ตามหลังมาแล้ว แต่ข้ากลับไม่กล้าหยุดวิ่ง
เพราะข้ายังไม่มั่นใจว่าได้หนีจาก “มัน” พ้นจริงหรือไม่
ที่นี่คือที่ไหน? ข้าอยู่ตรงไหนของป่ากันแน่?
ข้าล้มลุกคลุกคลาน ฝ่าฝนที่โหมกระหน่ำจนร่างกายแทบไร้ความรู้สึก
…จนกระทั่งข้าเห็นบางอย่าง
