…ให้ตายเถอะ เจ้านี่อยู่ระดับสูงสุดของยอดยุทธ์ในวัยเพียงเท่านี้เนี่ยนะ!?
ข้าจำได้ว่ามูยอนเพิ่งผ่านพ้นวัยยี่สิบต้นๆ ได้ไม่นาน
เป็นเรื่องแปลกจริง ๆ
ทั้งที่คนมีพรสวรรค์ระดับนี้ควรเป็นที่รู้จักในยุทธภพ แต่ข้ากลับไม่เคยได้ยินชื่อของเขามาก่อนแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นคนของตระกูลกู่แท้ ๆ แต่ข้ากลับไม่เคยได้รับรู้ถึงตัวตนของเขา
เกิดอะไรขึ้นกันแน่…?
ข้าสะบัดความคิดเหล่านั้นออกไปก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ขอโทษด้วย มีเรื่องยุ่งๆ นิดหน่อย”
“ไม่ว่าท่านจะมีเรื่องอะไร อย่างน้อยท่านก็ควรพาข้าไปด้วย! หากเกิดอะไรขึ้นกับท่าน ข้าจะทำอย่างไร! ท่านรู้ไหมว่าข้าเป็นห่วงขนาดไหน!?”
“ข้าขอโทษ… แต่ว่า ดูสิ ข้ากลับมาโดยไม่ได้เป็นอะไรเลยไม่ใช่หรือ?”
เอาจริงๆ แล้ว ตอนอยู่ที่คลังลับ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหนักหนา
แม้ว่าการที่ข้าหายตัวไปสามวันเต็มจะเป็นความผิดของข้าเอง แต่ก็นับว่าเรื่องจบลงได้ด้วยดี
แต่ช่างเถอะ—
ข้ามีเรื่องที่ต้องถามมูยอนมากกว่า
“ว่าแต่ว่า…”
“ขอรับ…?”
“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม?”
“ขอรับ… ท่านอยากถามเรื่องอะไร?”
“…ทำไมกัน ที่ที่พวกตระกูลกู่รวมตัวกันอยู่ ถึงมีคนที่ไม่น่าจะอยู่ตรงนั้นสองคน ปะปนอยู่ด้วย?”
ข้ารับรู้ได้ถึง พลังของสองยอดฝีมือ ที่ไม่ควรอยู่ที่นั่น
พลังที่ ข้าไม่สามารถต้อนรับได้เด็ดขาด…
มูยอนขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าของเขาดูเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้าพูด
