นั่นสินะ ใครใช้ให้นางหลับคาหลังข้ากันล่ะ?
ข้าลากวีซอลอาที่ดูยังไม่ตื่นดีเข้าสู่ตัวหมู่บ้าน
เป้าหมายของข้าคือ—
ค้นหาคนของตระกูลกู่ ที่อยู่ในที่แห่งนี้
แต่ก็คงไม่ใช่เรื่องยากนัก
ตอนนี้ลมปราณของข้าเพิ่มขึ้น ทำให้ขอบเขตการรับรู้กว้างขึ้นกว่าเดิม
ข้าเพียงแค่ต้องหามูยอน ให้เจอเท่านั้น
แต่…
ทำไมถึงอยู่ใกล้กว่าที่คิด?
แถมกำลังพุ่งเข้ามาหาข้าด้วยความเร็วสูงอีกต่างหาก
“คุณชาย!”
ชายในชุดเครื่องแบบของตระกูลกู่คนหนึ่งรีบรุดวิ่งตรงเข้ามาหาข้า
มูยอน
ดูเหมือนเขาจะรู้ได้ทันทีว่าข้ากลับมาแล้ว
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยทั้งความโล่งอกและความไม่พอใจในคราวเดียว
“คุณชาย…! ท่านหายไปหลายวัน ไปที่ไหนมา!?”
เขาเพิ่งเริ่มพูดออกมาได้ไม่กี่คำ แต่กลับหยุดกะทันหัน
สายตาของเขาจับจ้องมาที่ข้า
…และข้าก็รู้ได้ทันทีว่า
เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนไปในตัวข้า
มูยอนมองข้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยถามออกมาอย่างระมัดระวัง…
“…เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
มูยอนถามพลางจ้องข้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย
ข้ารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นเกาหลังศีรษะ
“ก็แค่… บังเอิญพบโชควาสนานิดหน่อยน่ะ”
แม้จะพูดไปแบบนั้น แต่ข้าเองก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกัน
เมื่อระดับพลังของข้าเพิ่มขึ้น ข้ากลับรับรู้ได้มากขึ้นว่า—
มูยอนเป็นยอดฝีมือมากกว่าที่ข้าคิด
