แต่สุดท้าย ข้ากลับสามารถดูดซับมันมาได้เพียงครึ่งรอบศักราช เท่านั้น
ถึงอย่างนั้น ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว
“อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย”
หยกส่องราตรี…
…ไม่ ข้าจะไม่คิดถึงมัน
เพียงแค่หวนคิดถึง ข้าก็รู้สึกว่าพลังปราณของตัวเองเริ่มปั่นป่วน
หากยังฝืนคิดต่อไป ข้าอาจถูกราคะของตัวเองกลืนกินจนเกิดอาการ ลมปราณตีกลับ ก็เป็นได้
◇◆
ข้ามองไปข้างหน้า
ไกลออกไป มีเงาของหมู่บ้านอยู่ลาง ๆ
ถึงตรงนี้ ข้าคงต้องเดินต่อแทนการวิ่งแล้ว
ข้าจึงหยุดฝีเท้า ก่อนจะค่อยๆ วางวีซอลอาลงกับพื้น
“ตื่นได้แล้ว เราถึงแล้ว”
“…อือ?”
วีซอลอาค่อยๆ ขยี้ตาที่ยังลืมไม่ขึ้นด้วยหลังมือ
ข้าอยากจะช่วยปลุกให้เต็มตาสักหน่อย
ด้วย “แรงกระตุ้นพิเศษ”
ป๊อก!
ข้าดีดหน้าผากของนางเข้าให้อย่างเต็มแรง!
“อั่ก!”
วีซอลอาลืมตาโพลงขึ้นมาทันทีจากแรงดีดหน้าผากกะทันหัน
“คนรับใช้กลับกรนลั่นหลังเจ้านาย!?”
“ข้า… ข้ากรนด้วยหรือ!?”
พอได้ยินข้าพูดว่านางกรน วีซอลอาก็สะดุ้งสุดตัว
ข้าหัวเราะออกมา ก่อนจะยิ้มกว้าง
“กรนสนั่นเลยล่ะ ฟังดูเหมือนเสียงเสือร้องยังไงยังงั้น”
“มะ… มะ… ไม่จริง!”
“ข้าสาบานต่อฟ้าดิน ว่าสิ่งที่ข้าพูดคือความจริง”
…แน่นอนว่ามันไม่ได้ดังขนาดเสือร้องหรอก
แต่พอข้าพูดไปถึงขนาดนั้น สีหน้าของวีซอลอาก็เปลี่ยนเป็นหม่นหมองในทันที
ข้ารู้สึกได้ว่านางพึมพำอะไรบางอย่างขณะเดินตามหลังมา
“มะ… มันไม่จริงแน่… ไม่มีทาง…”
