วีซอลอาจ้องมองเศษซากสุดท้ายที่จางหายไปในอากาศ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งข้างกู่หยางชอน
ใบหน้าของเขายังคงขมวดมุ่น ราวกับกำลังฝันร้าย
นางใช้นิ้วแตะไปที่หว่างคิ้วของเขาเบา ๆ
“…จะฝันร้ายอะไรกันนักหนา?”
แล้วไม่นาน—
นางเองก็ปิดเปลือกตาลง
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่
กู่หยางชอนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“…ที่นี่ที่ไหน?”
เขาจ้องมองเพดานที่ไม่คุ้นเคยด้วยความงุนงง—