นางนั่งลงข้าง ๆ และใช้ปลายนิ้วลูบศีรษะของเขาเบา ๆ
“…คราวนี้ ข้าจะคืนให้เจ้าจริง ๆ แล้ว”
“ข้าเองก็คิดว่าเพียงพอแล้วเหมือนกัน”
มันเจ็บปวด
ทุกสิ่งที่นางทำไปในตอนนี้ ล้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“คนเรามักจะมาเสียใจในภายหลังเสมอ”
“ว่ากันว่า…ไม่มีสิ่งใดเจ็บปวดเท่าความเสียใจที่สายเกินไป”
คำพูดโบราณเหล่านั้น ไม่เคยผิดเลยสักนิด
วีซอลอาหัวเราะเบา ๆ ขณะใช้นิ้วจิ้มแก้มของกู่หยางชอนเบา ๆ
[…ชิ…]
เสียงบ่นแผ่วเบาดังขึ้นในโสตประสาท วีซอลอารีบชักมือกลับจากใบหน้าของกู่หยางชอน
“เจ้าจะไปแล้วหรือ?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
มันคือเสียงของ อสรพิษยักษ์ ที่บัดนี้กำลังสลายหายไปช้า ๆ
“ข้าต้องไปพักแล้วล่ะ”
“ดูเหมือนว่าข้าจะใช้พลังมากเกินไปหน่อย”
“ครั้งหน้าที่ข้าจะสามารถออกมาได้อีก…คงต้องใช้เวลาอีกนาน”
“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นสิ่งใด?”
เสียงของอสรพิษแฝงด้วยความสงสัย
วีซอลอาเพียงเผยรอยยิ้มบาง ๆ
“ข้ารู้…นิดหน่อย”
…เพียงแต่ว่า นางรู้มันช้าเกินไป
“เส้นทางข้างหน้าของเจ้าจะยากลำบากยิ่งนัก”
“ข้ารู้ดี”
“เช่นนั้นแล้ว…”
เสียงของอสรพิษแผ่วลง
“ขอให้เจ้าพบเจอแต่โชคดีในภายภาคหน้า”
วีซอลอามองมัน ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ
“ขอบคุณนะ เจ้าเองก็ลำบากมามากแล้ว… หลับให้สบายเถอะ”
ร่างของอสรพิษยักษ์สั่นไหวเล็กน้อย—
ก่อนจะค่อย ๆ แตกสลายหายไป ราวกับมันไม่เคยมีตัวตนอยู่
