ลมปราณปะทุออกจากร่าง กระแทกพื้นหินใต้ฝ่าเท้าจนแตกกระจาย!
เขาไม่สนสิ่งใดอีกแล้ว เป้าหมายของเขาคือ หนีกลับไปยังตระกูลถังให้เร็วที่สุด!
แต่แล้ว—
บางสิ่งผิดปกติ
มุมมองของเขาเปลี่ยนไป…
สายตาของเขาควรจะจับจ้องอยู่ที่ทางออก
แต่ตอนนี้—สิ่งที่เขามองเห็นกลับเป็น…พื้นดินที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ร่างของเขากำลังล้มลง—
‘…นี่มันอะไรกัน?’
ความคิดสุดท้ายของมาชอลพุ่งขึ้นมาในห้วงสำนึก—
แต่แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง
ตุบ… กลิ้ง…
ศีรษะของมาชอล…กลิ้งลงไปบนพื้นของคลังลับ
จอมยุทธ์ระดับจุดสูงสุด แห่งตระกูลนัมกุง—
ถูกเพียง หนึ่งกระบี่ของวีซอลอา ตัดจบชีวิตลงอย่างไร้ค่า
เด็กสาวเพียงเหลือบมองศีรษะที่ร่วงหล่นลงกับพื้น ก่อนจะเก็บดาบสั้นกลับเข้าในฝักอย่างเงียบงัน
นางยกมือขึ้นสะบัดเบา ๆ—
ทันใดนั้น ร่างของมาชอลก็ถูกเปลวเพลิงกลืนกิน
มันเผาผลาญทุกสิ่งในพริบตา—
ไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี
ราวกับว่าเขา…ไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก
[…พอเถอะ… คืนร่างให้ข้าสักที…!!]
เสียงกรีดร้องดังสะท้อนอยู่ในหัวของวีซอลอา
นางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับ
“ขอโทษนะ… แต่ในเมื่อเจ้าไม่สามารถออกมาได้สักพัก ก็ช่วยปล่อยข้าไปอีกหน่อยเถอะ?”
[แต่นี่คือร่างของข้านะ…!]
“ใช่แล้ว มันคือร่างของเจ้า”
“แต่เวลานี้—และเวลาต่อจากนี้ไป—มันก็เป็นของข้าเช่นกัน”
วีซอลอาค่อยๆ ก้าวไปหากู่หยางชอนที่ยังคงนอนหมดสติ
