แต่หากเป็นเช่นนั้น…
เหตุใดนางจึงเลือกที่จะติดตามกู่หยางชอนในฐานะเพียง “สาวใช้”!?
เด็กสาวมองเขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า—
“ข้าไม่รับคำถาม”
“เพราะเวลาของข้า ไม่ได้มากมายขนาดนั้น”
เด็กสาวเอ่ยออกมาเบา ๆ—
“…ข้ายังอยากจะลูบไล้อีกสักหน่อย”
คำพูดนั้นฟังดูไม่ปะติดปะต่อ แต่มาชอลกลับรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วร่าง
“เหตุผลที่ข้าเว้นชีวิตเจ้ามานานขนาดนี้…”
“ก็เพราะว่านี่จะเป็น ‘ครั้งแรก’ ที่ร่างนี้ได้ลิ้มรสการสังหาร”
“…”
“…เจ้ากำลังพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่?”
มาชอลไม่เข้าใจ
“การฟันเช่นนั้น… ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ไม่เคยสังหารจะกระทำได้!”
หากให้สังหารผู้คนเป็นพันเป็นหมื่น เขาก็ยังเชื่อได้
แต่เด็กสาวผู้นี้กลับกล่าวว่า “นี่คือครั้งแรก”—
เป็นไปไม่ได้!
เด็กสาวมิได้ใส่ใจคำถามของเขา และพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย
“อย่างน้อย…ข้าอยากให้เจ้ามีสิทธิ์เลือกเอง”
“แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นไปตามนั้น…ข้าขอโทษ”
ขอโทษ?
มาชอลแน่ใจว่านางมิได้กล่าวกับเขา
แต่แล้ว…เขาจะทำอย่างไรเพื่อให้รอดชีวิตจากสถานการณ์นี้!?
ต้องหนี—!
เขาไม่มีทางเลือกอื่น!
ในขณะที่เด็กสาวกำลังพูดกับตัวเอง มาชอลฉวยโอกาสนั้นระเบิดลมปราณขึ้นสูงสุดในพริบตา
เขาเร่งเร้าพลังไปถึงขีดจำกัด จนถึงจุดที่อาจทำลายพลังต้นกำเนิดของตนเอง
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาคิดถึงผลลัพธ์—
“ข้าต้องรอด! ข้าต้องนำข่าวนี้กลับไปให้ได้!”
เขาพุ่งตัวออกไปทันที
