แรงกดดันที่สะสมเป็นจิตสังหารค่อย ๆ ทิ่มแทงลงบนกระหม่อมของข้า ข้าหัวเราะเยาะพลางยกมุมปากขึ้น
“เห็นหรือยัง? เจ้าไม่ควรข้ามเส้นมาแต่แรก ถ้าเจ้าไม่เผยจิตสังหารออกมา ข้าก็อาจจะปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ ก็ได้”
แต่เจ้าไม่ทำแบบนั้น
นัมกุงชอนจุนจริงจังมาตั้งแต่ต้น ไม่ว่าจะเป็นพลังปราณจาง ๆ ที่แฝงอยู่ในกระบี่ไม้ หรือจิตสังหารที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว
เขาคิดจะฆ่าข้าจริง ๆ ไม่ใช่แค่การท้าประลองธรรมดา
จะบอกว่าเป็นเพียงแค่ความผิดพลาดที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบงั้นหรือ?
ไม่น่าจะใช่ เพราะแม้แต่ในตอนนี้ แววตาและปราณของเขาก็ยังเต็มไปด้วยจิตสังหารไม่เปลี่ยนแปลง
“ว่าแต่ เจ้าเคยฆ่าคนมากี่คนแล้ว?”
ทันทีที่ข้าถาม นัมกุงชอนจุนสะดุ้งเล็กน้อย พลังกดดันของเขาสั่นคลอน
“อย่างน้อยก็คงไม่ต่ำกว่าสิบ ใช่ไหม?”
“เจ้า…พูดเรื่องไร้สาระอะไร!?”
เสียงของเขาสั่นเครือ มีทั้งความตกใจและความโกรธเจืออยู่
แต่ข้าไม่สนใจว่ามันจะเป็นความจริงหรือไม่ เพราะข้ามั่นใจในคำตอบของตัวเองอยู่แล้ว
บางทีเขาอาจจะฆ่าคนพวกที่ขวางทาง หรือบางทีอาจจะเป็นแค่คนที่เขาเห็นว่าไร้ค่า ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ไม่คิดว่าเขาจะใช้ชีวิตตามหลักคุณธรรมของฝ่ายธรรมะ
จิตสังหารของเขาเข้มข้นเกินกว่าที่เด็กอายุเท่านี้ควรมี ข้าอาจจะมองข้ามไปได้ แต่ข้ารู้จักกลิ่นอายของมันดี
“ตระกูลนัมกุง…” ข้าพึมพำในใจ
เมื่อนึกถึงอดีตหัวหน้าตระกูลของพวกมัน ข้าก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก
-กร๊อบ!
