ข้ายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
“หรือว่าเจ้าเห็นว่าเขายังเด็กและไร้เดียงสา? คิดว่าเป็นเพียงความผิดพลาดที่เกิดจากความรู้เท่าไม่ถึงการณ์?”
“ไอ้เวรนี่อายุมากกว่าข้านะ”
แน่นอนว่าความจริงแล้วข้าอายุมากกว่าเขาเป็นสองเท่า แต่เรื่องนั้นมันไม่สำคัญตอนนี้
ข้าค่อย ๆ เพิ่มแรงบิดที่แขนของเขา เสียงครางเจ็บปวดของ นัมกุงชอนจุน ดังขึ้นเรื่อย ๆ
ถังจูยอกรีบพูดแทรกขึ้นมาอย่างร้อนรน
“…ชอนจุนเป็นคนของตระกูลนัมกุง หากมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นไปมากกว่านี้ มันจะส่งผลเสียต่อตัวท่านเองนะ”
“ใช่ เขาเป็นนัมกุง” ข้าพยักหน้าอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกล่าวต่อ “แต่เจ้ารู้หรือไม่?”
-กร๊อบ!
“อ๊ากกกกก!!”
เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วสนามประลอง
ข้ายิ้มเย็นชา “เพราะเขาเป็นนัมกุงนั่นแหละ เขาถึงยังมีชีวิตอยู่”
“เพราะเขาเป็นนัมกุง ข้าถึงต้องอดทนกับเรื่องนี้มากขนาดนี้”
“แต่ลองคิดดูสิ…ถ้าเป็นข้าอยู่ในสถานะเดียวกับเขา—มันจะเป็นยังไง?”
แม้ว่าตระกูลกู่จะเป็นตระกูลสูงศักดิ์ แต่มันก็ไม่มีอำนาจเทียบเท่าตระกูลนัมกุง
ถ้าสถานการณ์กลับกันล่ะ? ถ้าเป็นข้าที่เผยจิตสังหารออกมาในการประลองกับเขา?
ข้าจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?
คำตอบมันง่ายมาก
และไม่ใช่แค่ข้า…แต่เด็กหนุ่มบุตรหลานตระกูลอื่นที่ยืนดูอยู่นี่ก็เช่นกัน หากพวกเขาเป็นฝ่ายที่ล้ำเส้นใส่นัมกุงชอนจุนล่ะ?
ผลลัพธ์จะเป็นยังไง?
“ข้ากำลังอดทนอย่างมากแล้ว”
