ข้าปล่อยให้ร่างหมดสติของนัมกุงชอนจุนนอนอยู่ตรงนั้น ก่อนจะยืดตัวขึ้นยืน
เมื่อหันกลับไปมอง ข้าเห็นถังโซยอล ทรุดตัวลงกับพื้น ใบหน้าแดงก่ำจนน่าสงสัย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง
ส่วน นัมกุงบีอา ยังคงรักษาสีหน้าไร้อารมณ์ของนางเช่นเคย
แม้ว่าน้องชายของนางจะถูกทำให้ป่นปี้ขนาดนี้ แต่นางกลับยังไม่แสดงท่าทีขุ่นเคืองหรือโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย
ไม่มีทั้งความแค้น ไม่มีทั้งความไม่พอใจ แววตาของนางสงบนิ่งราวกับแม่น้ำที่ไหลเอื่อย
…แปลกจริง ๆ
“ทางนี้ครับ!”
เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลัง
กลุ่มคนของตระกูลถังปรากฏตัวขึ้น พวกเขาคงมาเพื่อพานัมกุงชอนจุนไปรักษาตัว
ไม่นานนัก คนของตระกูลนัมกุงก็ตามมาถึงเช่นกัน
กลุ่มองครักษ์งั้นหรือ?
สมแล้วที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลสูงศักดิ์ ทุกคนล้วนมีกระแสพลังอันแข็งแกร่ง
หนึ่งในนั้นก้าวออกมาและเดินตรงเข้าหาข้า
“ข้าชื่อมาชอล เป็นองครักษ์ของคุณชาย”
ชายผู้นั้นโค้งศีรษะให้ข้าเล็กน้อย
ดูจากรัศมีพลังแล้ว…เขาเป็นยอดฝีมือคนหนึ่งแน่นอน
“การประลอง…จบลงแล้ว พวกเราจะพาคุณชายกลับไป”
“จากที่ไม่พูดอะไรมาก ข้าคิดว่าเจ้าคงเห็นทุกอย่างแล้วสินะ?”
มาชอลไม่ได้ตอบคำถามของข้า
…ก็ว่าอยู่
ความรู้สึกแปลก ๆ ที่ข้ารับรู้ก่อนหน้านี้ น่าจะมาจากการจับตาดูของคนพวกนี้เอง
“จะพาไปหรือไม่ก็แล้วแต่พวกเจ้า ข้าไม่สนใจ”
แขนของนัมกุงชอนจุนอาจจะต้องใช้เวลาสักพักในการรักษา แต่ไม่นานก็คงกลับมาเป็นปกติ
