ส่วนบริเวณที่ข้าถีบไปนั้น…บางทีข้าอาจจะลงแรงมากเกินไปหน่อย แต่ก็คงไม่มีปัญหาใหญ่
…หรืออาจจะมีก็เป็นได้?
เมื่อเหลือบมองไปที่พื้น ข้าเห็นรอยเลือดของนัมกุงชอนจุนยังคงติดอยู่บนลานฝึก
ถังจูยอกดูมีสีหน้าลำบากใจ คงกำลังคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี
อันที่จริง คนที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุดจากเรื่องนี้ก็คงเป็นเขา
‘ก็ใครใช้ให้เจ้าให้ข้ายืมสนามฝึกกันล่ะ?’
คิดได้ดังนั้น ข้าก็ตัดสินใจทำตัวหน้าด้าน ๆ ไปเลย
“ข้าคงอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว ขอลาก่อน”
หากใช้ข้ออ้างนี้ บางทีข้าอาจจะหลบออกไปเข้าร่วม “ทัพศาสตราถัง” ได้โดยไม่ถูกก่อกวน
แบบนั้นจะทำให้ข้ามีเวลาในการค้นหา “คลังลับ” ได้มากขึ้นอีกหนึ่งวัน
‘ถึงจะต้องถูกต่อว่าจากตระกูลกู่ก็เถอะ แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ…สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือคลังลับ’
บิดาคงไม่สนใจเรื่องนี้มากนัก แต่หากจะมีใครด่าข้า ก็คงเป็น “หัวหน้าผู้ดูแล” หรือ “ผู้อาวุโสสอง” นั่นแหละ
“สุดท้ายแล้วผู้อาวุโสสองก็คงพูดว่า— ‘อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ได้ฆ่าใคร ดีแล้วที่ยังอดทนได้ขนาดนี้'”
“แต่หัวหน้าผู้ดูแลคงไม่ปล่อยข้าไปง่าย ๆ แน่”
ข้ากำลังจะใช้โอกาสนี้เลี่ยงออกจากที่นี่อย่างแนบเนียน แต่ทันใดนั้น—
“หืม?”
มีใครบางคนคว้าแขนเสื้อของข้าเอาไว้
เป็น นัมกุงบีอา
“อะไรของเจ้าหรือ?”
คนของตระกูลนัมกุงพานัมกุงชอนจุนไปหมดแล้ว แต่เหตุใดนางยังคงอยู่ที่นี่?
