แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะใส่ใจอยู่ดี
[ท่าน…]
ถังโซยอลพยายามจะกล่าวบางอย่าง แต่เสียงของนางขาดหายไป ข้าไม่อาจได้ยินว่านางพูดอะไร
แต่ข้าก็ไม่สนใจสิ่งนั้นอีกแล้ว
ข้าออกแรงบีบมือ
–กร๊อบ!
เสียงกระดูกแหลกดังขึ้น ก่อนที่ศีรษะของถังโซยอลจะเอนตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง
ข้าปล่อยมือจากร่างของนาง ก่อนจะถอยออกมา
ร่างของนางร่วงลงสู่พื้นอย่างไร้ซึ่งชีวิต
โลหิตรอบบริเวณนี้ล้วนเต็มไปด้วยไอพิษ
แม้ว่านางจะเป็น “หมื่นพิษมิอาจกล้ำกราย” แต่เมื่อชีวิตดับสิ้น ร่างกายที่ไร้วิญญาณก็จะเน่าเปื่อยและละลายไปในไม่ช้า
การเสียสละของนางจะไม่หลงเหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของร่างกายให้จดจำ
การเสียสละ…โดยแท้จริงแล้ว มันก็มักจะเป็นเช่นนี้
ข้าหันหลังกลับทันที ก้าวเท้าออกจากดินแดนเสฉวนโดยไม่เหลียวมอง
อาจเป็นเพราะพิษที่ปกคลุมอยู่รอบตัว…หรือบางทีอาจเป็นเพราะอย่างอื่น
แต่การยืนอยู่ที่นี่ มันทำให้ข้ารู้สึกสะอิดสะเอียน
ไม่ใช่แค่สถานที่แห่งนี้…
แต่รวมถึงตัวข้าเองด้วย
“ท่านจะไม่ตอบหรือ?”
ข้าหลุดออกจากภวังค์
ช่างน่าหงุดหงิด…
ทำไมความทรงจำที่ข้าไม่อยากนึกถึง ถึงผุดขึ้นมาได้ชัดเจนเพียงนี้กัน?
ข้าสบตากับถังโซยอล
ดวงตาของนางในตอนนี้ยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีเขียวทั้งสองข้าง ด้วยผลของหมื่นพิษมิอาจกล้ำกรายที่ยังไม่สมบูรณ์ดี แต่ภายในเวลาไม่กี่ปี ดวงตาทั้งสองของนางก็จะกลายเป็นสีเขียวมรกตทั้งหมด
