“จ้าวพิษอัคคี ถังโซยอล” …ไม่สิ
ในตอนนี้ นางน่าจะยังถูกเรียกว่า “พญาหงส์พิษ” มากกว่า
“หากท่านไม่ตอบ ข้าคงต้อง—”
ขณะที่ถังโซยอลกำลังจะพูดต่อ นัมกุงบีอากลับกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้าไม่ได้ยิน
คำพูดของนางทำให้ถังโซยอลที่กำลังขมวดคิ้วอยู่คลายสีหน้าลง
จากนั้น นางก้าวเข้ามาใกล้ข้าอีกหนึ่งก้าว ก่อนจะโค้งคำนับและกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“ข้าคือถังโซยอลแห่งตระกูลถัง ต้องขออภัยที่ขึ้นเสียงกับแขกของตระกูล”
…ตัดสินใจได้รวดเร็วดีจริง ๆ
“…ข้าคือกู่จอลยอบ”
ข้าตอบกลับไป แต่ก็ยังคงใช้ชื่อของกู่จอลยอบต่อไปอยู่ดี
ข้าควรเลิกใช้ชื่อนี้เสียทีหรือไม่นะ… หรือจะเปิดเผยมันเสียตอนนี้เลย?
ให้ตายเถอะ หากข้ามีชื่อเสียงขึ้นมาเพียงสักหน่อย แผนนี้คงใช้ไม่ได้แน่ แต่นี่กลับไม่มีใครแม้แต่จะตั้งข้อสงสัยในชื่อของข้าเลย
ถ้าหากเวลาผ่านไปอีกสักปีล่ะก็…แค่ได้ยินชื่อของข้า คนทั้งยุทธภพคงกล่าวขานกันว่า”หมาบ้าแห่งซานซี”ไปแล้ว
ขณะที่ข้ายังครุ่นคิดไม่ตก ถังโซยอลก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“เช่นนั้นหรือ… คุณชายกู่ ที่นี่เป็นสถานที่ที่คนนอกไม่อาจเข้ามาได้”
“…แต่คุณหนูนัมกุงที่อยู่ข้างข้าก็เป็นคนนอกไม่ใช่หรือ?”
“นางได้รับอนุญาตจากสายเลือดของตระกูลแล้ว จึงไม่มีปัญหา”
พูดอีกอย่างก็คือ— เจ้ามิได้รับอนุญาตจากข้า ดังนั้นจงออกไปซะ
…ช่างเป็นการขับไล่ที่ไม่อ้อมค้อมเอาเสียเลย
