ถึงจะดูเสียมารยาทไปบ้าง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะต้องใส่ใจ เพราะข้าก็ตั้งใจจะออกไปอยู่แล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือ…
สายตาของถังโซยอลที่จ้องข้าแทบจะฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ นั่น
ทำไมนางถึงได้จ้องข้าด้วยสายตาราวกับจะฆ่ากันขนาดนั้น?
นางไม่พอใจที่ข้าเข้ามาในสถานที่นี้มากขนาดนั้นเลยหรือ?
“เช่นนั้น ข้าขอตัว”
ข้าตัดบทสนทนา ก่อนจะหันหลังพาวีซอลอาออกไป
หลังจากที่พวกข้าจากไป นัมกุงบีอาก็หันไปถามถังโซยอลที่อยู่ข้าง ๆ
“โซยอล”
“เจ้าคะ พี่หญิง”
“เมื่อครู่นี้เจ้าทำไมจ้องเขาดูน่ากลัวนัก?”
“…ก็แค่รู้สึกไม่พอใจที่เขาบุกรุกเข้ามาผิดที่ผิดทาง แถมยังไม่คิดจะเอ่ยขอโทษเลยสักคำ”
“อ่า…”
“หรือว่าเพราะว่าหน้าตาดีแล้วจะทำอะไรก็ได้? ข้าชักจะรำคาญพวกที่ได้หน้าแล้วคิดว่าตัวเองอยู่เหนือคนอื่นจริง ๆ”
“…หืม?”
…เจ้าว่าอะไรนะ?
นัมกุงบีอาหยุดคิดไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกย้อนถึงใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เพิ่งเดินจากไป
รูปหน้าคมชัด ดวงตาเรียวเฉียบ และโครงหน้าทั้งหมดให้ความรู้สึกคมดุ
องค์ประกอบทั้งหมดของใบหน้าไม่ได้ดูแปลกประหลาดแต่อย่างใด แต่เมื่อรวมกันแล้ว ภาพรวมที่ออกมากลับให้ความรู้สึกดุดันมากกว่าน่าดึงดูด
หากจะบอกว่าไม่หล่อก็ไม่ถึงขั้นนั้น แต่ถ้าจะบอกว่าหล่อเหลาเป็นพิเศษก็ดูจะเกินไปอยู่บ้าง
ถึงขนาดที่แม้แต่นัมกุงบีอา ซึ่งมักจะมองผู้คนผ่านๆ และไม่จดจำใบหน้าผู้ใดเป็นพิเศษ ยังสามารถจดจำโครงหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน…
