“เฮ้อ… ข้าว่าคนที่หน้าตาธรรมดาแต่จิตใจดีและอบอุ่น น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า”
“…อืม”
‘เฮ้อ…พวกหน้าตาดีนี่มันน่ารำคาญจริงๆ’
ถังโซยอลบ่นพึมพำอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินนำไปข้างหน้า นัมกุงบีอาจึงค่อย ๆ เดินตามไปช้า ๆ
แม้จะเดินไปแล้ว แต่เครื่องหมายคำถามในหัวของนางก็ยังไม่จางหายไป
◇◆
รุ่งเช้า วันต่อมา
เมื่อข้าเปิดประตูออกในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น สิ่งแรกที่เห็นคือ…
ใบหน้าของสองพี่น้องที่ข้าไม่อยากพบเห็นที่สุด
นัมกุงบีอา
นัมกุงชอนจุน
พวกพี่น้องสีน้ำเงินกำลังยืนจ้องข้าอยู่ตรงหน้า
…ให้ตายเถอะ
ทำไมพวกนี้ถึงได้มาตามตื๊อข้าตลอดเลยนะ?
ข้ามาถึงตระกูลถังแล้ว น่าจะทำเหมือนข้าไม่มีตัวตนไปเลยไม่ได้หรือไง?
ข้ามองภาพที่ไม่อยากเห็นนั้น ก่อนจะเอ่ยถามอย่างหมดความอดทน
“…มาทำไมอีก?”
ข้าไม่คิดว่านัมกุงชอนจุนจะเป็นฝ่ายมาเอง ดังนั้นเป้าหมายของคำถามข้าจึงเป็น นัมกุงบีอา
ก็เห็น ๆ อยู่ว่าเจ้านั่นคงถูกลากมาด้วย…
นัมกุงบีอาจ้องหน้าข้า ก่อนจะตอบคำถามด้วยสีหน้าราบเรียบ
“ข้าว…”
“…ข้าว?”
ข้าวอะไร?
“ต้องไปกินข้าวแล้ว”
“…เชิญไปเลย”
ถ้าหิวก็ไปกินข้าวสิ แล้วมาบอกข้าทำไมกัน?
ดูเหมือนนัมกุงชอนจุนที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ จะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย จึงช่วยอธิบายแทน
“ตระกูลถังได้เชิญพวกเราไปร่วมมื้ออาหาร แต่พี่หญิงเห็นว่าคุณชายกู่ไปด้วยคงจะดี จึงให้ข้ามาถามท่าน”
“อ้อ เข้าใจล่ะ เช่นนั้นก็ไปเถอะ ข้าไม่ไป”
