“จี๊ด… จี๊ด…”
ทุกครั้งที่ข้าก้าวเดิน เสียงจิ้งหรีดก็ดังแว่วขึ้นจากพงหญ้ารอบข้าง
เสียงจิ้งหรีดที่ก้องกังวานทั่วทั้งป่านำพาข้าให้ก้าวเดินต่อไป
เมื่อเห็นแสงของหิ่งห้อยเริ่มปรากฏขึ้นทีละน้อย ข้าก็รับรู้ได้ว่าฤดูร้อนกำลังใกล้เข้ามา
ระหว่างเดินไปตามทาง ข้าก็พบกับทะเลสาบที่ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์ แม้มันจะไม่ได้ใหญ่โตมากนัก แต่ทุกสิ่งถูกจัดแต่งอย่างประณีต พื้นผิวของน้ำสะท้อนเงาหิ่งห้อยที่ส่องแสงระยิบระยับ พร้อมด้วยดอกบัวที่ลอยอยู่เหนือน้ำ
แม้แต่ข้าที่ไม่มีหัวด้านศิลปะหรือความโรแมนติก ก็ยังต้องยอมรับว่าสถานที่นี้งดงาม
“ว้าว…!”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าวีซอลอาจะรู้สึกตื่นเต้นเพียงใด นางเบิกตากว้าง ขณะที่รอยยิ้มเปี่ยมสุขเผยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ข้ามองดูนาง แล้วลังเลอยู่ชั่วครู่…ว่าจะยกมือขึ้นลูบศีรษะดีหรือไม่
แต่สุดท้ายข้าก็ไม่ได้ทำ
“สวยมากเลยนะเจ้าคะ คุณชาย!”
“อืม”
วีซอลอาหมุนตัวไปรอบ ๆ อย่างร่าเริง ลักษณะท่าทางราวกับกำลังร่ายรำไปตามเส้นทางของหิ่งห้อย
ข้าขยี้ตาด้วยหลังมือเบา ๆ
บางครั้ง…
ข้าก็มองเห็นภาพของนางในชาติที่แล้วซ้อนทับกับวีซอลอาคนปัจจุบัน
เช่นเดียวกับตอนนี้
วีซอลอาในตอนนี้ไม่มีเส้นผมที่เปล่งประกายราวกับกอดเก็บแสงจันทร์เอาไว้ นัยน์ตาของนางก็ไม่มีความเยียบเย็นราวกับคมมีดที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งอีกต่อไป
