แต่ดูเหมือนนัมกุงบีอาจะไม่สนใจเรื่องนี้เลย นางกำลังจะหยิบเกี๊ยวจากจานของข้า ข้าจึงใช้ตะเกียบสกัดกั้นไว้ทันที
“คุณหนูนัมกุง เกี๊ยวนี่ของข้านะ”
ข้าจ้องนางด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะถามอีกครั้ง
“ว่าแต่ท่านมานั่งตรงนี้ทำไม?”
“…ก็แค่นั่งใกล้ๆ เท่านั้นเอง”
“แต่น้องชายของท่านจ้องมองข้าด้วยแววตาร้อนแรงมากเลยนะ”
“…?”
นัมกุงบีอาหันไปมองนัมกุงชอนจุนตามที่ข้าพูด แต่เจ้าหมอนั่นกลับปรับสีหน้าได้รวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนนี้มันกำลังส่งยิ้มจาง ๆ มาให้
‘…ไอ้หมอนี่มันโรคจิตชัด ๆ’
หากจะเล่นละคร ก็ควรจะแสดงให้เหมือนกันทั้งหมดสิ แล้วทำไมต้องมาจ้องเขม่นข้าเพียงคนเดียว? ข้าไปทำอะไรให้เจ็บแค้นนักหนา?
เมื่อเห็นว่านัมกุงบีอาไม่มีท่าทีสนใจ ข้าก็ปล่อยเลยตามเลย แต่…อย่ามายุ่งกับเกี๊ยวของข้านะ ยัยบ้า!
ข้ายัดเกี๊ยวคำสุดท้ายเข้าปากแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใครจะมายุ่งกับอาหารของข้าอีก
ดูเหมือนสายตาของนัมกุงบีอาจะจับจ้องไปยังเกี๊ยวที่ข้าพึ่งยัดเข้าปากไป… แต่แล้วอย่างไรเล่า?
บางทีนางอาจจะดูน่าสงสารมากเกินไปหรืออย่างไร เพราะจู่ ๆ วีซอลอาก็ถือเกี๊ยวมาให้ แล้วส่งมันให้นัมกุงบีอาอย่างไม่ลังเล
การได้เห็นเจ้าตัวกลมน้อยที่รักการกินเป็นชีวิตจิตใจแบ่งอาหารให้ผู้อื่นนี่มันเป็นภาพที่หาดูได้ยากจริงๆ… ทั้งที่ปกติของที่นางกินเองยังแทบไม่พอแท้ๆ
