เมื่อได้รับเกี๊ยวจากวีซอลอา นัมกุงบีอาก็ยื่นมือไปลูบศีรษะนางเบาๆ เป็นเชิงขอบคุณ วีซอลอายิ้มกว้างอย่างร่าเริง แล้วเดินมานั่งใกล้ข้าทันที
จากนั้น นางก็ยื่นศีรษะเข้ามาใกล้ข้า… ทำหน้าตาเหมือนรอให้ข้าลูบหัวชมเชย
ข้าจึงดีดหน้าผากนางไปหนึ่งที
“อึ่ก!”
“ทำอะไรดีนักหนาถึงจะให้ข้าชมเจ้า?”
“ท่านปู่เคยบอกว่าการแบ่งอาหารให้คนหิวเป็นสิ่งดีนี่นา…”
“เจ้ารู้ไหมว่านางไม่ใช่คนที่ขาดแคลนอาหาร? ไปกินเกี๊ยวของเจ้าต่อเถอะ!”
“ก็ได้…”
วีซอลอาเดินกลับไปหาข้ารับใช้ของนางพร้อมท่าทางเศร้าสร้อย ก่อนจะนั่งลงแล้วเริ่มกินเกี๊ยวของตัวเองต่อ
ข้าถอนหายใจพลางมองนาง แล้วในตอนนั้นเอง มูยอนก็เดินเข้ามาหาข้า
“คุณชาย คาดว่าเราจะออกเดินทางหลังยามหนึ่งเล็กน้อยขอรับ”
“เร็วกว่าที่คิดแฮะ ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วหรือ?”
“เรียบร้อยขอรับ พอกินอาหารเสร็จ พวกเราก็จะขนสัมภาระขึ้นรถม้าได้ทันที”
จากที่คาดการณ์ไว้ พวกเราน่าจะเดินทางไปถึงปลายทางในช่วงบ่ายแก่ ๆ ซึ่งก็ถือว่าเป็นเวลาที่เหมาะสมพอดี
ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะดำเนินไปตามแผนที่ข้าวางไว้
“ถ้างั้นก็คงต้องเตรียมตัวออกเดินทาง…”
ข้าพูดค้างไว้ก่อนจะสังเกตเห็นมูยอนหันไปมองบางอย่างด้วยท่าทางผิดปกติ
เมื่อข้าหันไปมองตามสายตาของเขา ก็พบว่านัมกุงบีอากำลังจ้องดาบของมูยอนอย่างแน่วแน่… ถึงขั้นหลงใหลคลั่งไคล้เลยก็ว่าได้
