เวลาผ่านไปอีกสองวันแล้วที่ข้าเดินทางร่วมกับนัมกุงบีอาในสภาพที่ไม่รู้จะเรียกว่าร่วมทางหรือเดินทางโดยไม่เต็มใจดี อีกเพียงไม่นานพวกเราก็จะถึงหมู่บ้านที่หมายไว้ จากนั้นคงได้พักและเตรียมตัวก่อนมุ่งหน้าไปยังตระกูลถัง
หากเทียบกับการเดินทางไปเสฉวนที่ข้าเคยคาดการณ์ไว้ ครั้งนี้ดูจะปลอดภัยกว่ามาก แม้ระหว่างทางจะเจออสูรมารอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีตัวไหนที่เป็นภัยคุกคามจริง ๆ
การเดินทางใช้เวลาเกือบสิบวัน แต่ที่น่าเบื่อก็แค่ความยืดเยื้อ ไม่ได้มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น
“เฮ้อ…”
แต่กระนั้น ข้าก็ยังมีปัญหาใหญ่อยู่หนึ่งอย่าง
ข้ามองภาพตรงหน้าด้วยความเหนื่อยใจจนได้แต่ถอนหายใจ มือยกขึ้นลูบใบหน้าด้วยความระอา
“พี่สาว! ดูนั่นสิ! กระรอกบิน!”
“…อืม”
“พี่เคยกินกระรอกบินไหม?”
“อืม… หืม? อ่า ไม่เคย”
วีซอลอา ที่ลงจากรถม้าไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ตอนนี้กำลังเดินเคียงข้างนัมกุงบีอา ขณะที่อีกฝ่ายเดินตามมาด้านหลังเงียบ ๆ
เกือบทั้งหมดเป็นวีซอลอาที่เป็นฝ่ายพูด ส่วนอีกคนเพียงตอบกลับสั้น ๆ เท่านั้น ทว่าดูเหมือนนัมกุงบีอาจะไม่ได้รำคาญ กลับเดินตามจังหวะของวีซอลอาไปเรื่อย ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
บางครั้งนางก็เผลอเดินออกนอกเส้นทางไปเอง และทุกครั้งวีซอลอาก็จะดึงคอเสื้อของอีกฝ่ายกลับมา
“…สองคนนั้นสนิทกันได้ยังไงกัน?”
ข้าบอกวีซอลอาไปหลายครั้งแล้วว่าอย่าเข้าใกล้คนแปลกหน้า แต่นางกลับบอกว่านัมกุงบีอาดูน่าสงสารจึงอยากเข้าหา
