สงสาร? สงสารอะไรของนางกัน?
ข้าควรจะดุสักครั้งดีไหม?
“ชิ”
ไม่มีอะไรเป็นไปตามที่คิดเลยจริง ๆ
ข้าไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าจะได้เห็นสองคนนั้นสนิทกันขนาดนี้
“มูยอน”
“ขอรับ คุณชาย”
“อีกไกลแค่ไหน… เดี๋ยวนะ ทำไมเจ้าดูเหนื่อยขนาดนั้น?”
“อา… ข้าไม่เป็นไรขอรับ”
…ไม่เป็นไร? ใบหน้าของเขาหมองคล้ำจนน่าตกใจ ราวกับจะสิ้นแรงเต็มที
ข้าพอรู้ดีว่าทำไมมูยอนถึงเหนื่อยล้าเช่นนี้
คำตอบก็ไม่ใช่อื่นใด นัมกุงบีอานั่นเอง
คืนแรกที่นางค้างแรมอยู่ห่างจากพวกเรา อยู่ๆ นางก็เข้าไปหามูยอนแล้วขอประลองกระบี่!
มูยอนปฏิเสธข้อเสนอของนัมกุงบีอาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ข้าทำหน้าที่เป็นองครักษ์ของคุณชาย เพื่อจดจ่อกับหน้าที่นี้ ข้าจึงไม่สามารถใช้แรงไปกับเรื่องอื่นได้ ขออภัยด้วยขอรับ”
เขาปฏิเสธอย่างสุภาพ นัมกุงบีอาพยักหน้ารับคำตอบ แต่สายตาของนางยังคงจับจ้องอยู่ที่มูยอน… ไม่สิ ที่ถูกต้องคือดาบของมูยอนต่างหาก
สุดท้าย ด้วยสายตาที่จ้องมองเขาไม่วางตาจนเกือบรุ่งสาง มูยอนจึงอดหลับอดนอนไปบางส่วน จนตอนนี้ดูอ่อนล้ากว่าปกติ
ถึงมูยอนจะเป็นจอมยุทธ์ระดับหนึ่ง แต่คงไม่ใช่เพียงเพราะอดนอนแค่คืนเดียวที่ทำให้เขาดูเหนื่อยล้าเช่นนี้ น่าจะเป็นความกดดันทางจิตใจมากกว่า
‘บ้าชะมัด… นางเป็นแบบนั้นตั้งแต่ตอนนี้แล้วสินะ’
