หลังจากสรุปเรื่องของวีซอลอาเป็นที่เรียบร้อย พวกเราก็รีบทำอาหารอย่างง่ายๆ เพื่อจัดการมื้อค่ำ เพราะดึกมากแล้ว
วีซอลอากินอาหารอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับว่าหลายวันมานี้นางไม่ได้กินอะไรเลย
แม้แต่ข้ายังต้องตกใจจนต้องหันไปถามเหล่าผู้ติดตามว่านางปกติเป็นแบบนี้หรือไม่
คำตอบที่ได้รับคือ
“ปกติแล้วนางก็กินแบบนี้แหละ”
เมื่อนึกย้อนกลับไป วันแรกที่พบกัน นางก็คอยหยิบมันฝรั่งเข้าปากตลอดเวลา
…สรุปแล้ว นางเป็นพวกที่กินเก่งมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วสินะ
แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ “กินเก่ง” ธรรมดานี่มันกินแทนคนหลายคนเลยต่างหาก
แบบนี้พวกเราคงต้องแวะซื้อเสบียงเพิ่มระหว่างทางมากกว่าที่คาดไว้เสียแล้ว
◇◆
แสงจันทร์สะท้อนลงบนผิวน้ำในลำธาร
พวกเราปักหลักตั้งแคมป์ใกล้ๆ กับลำธาร ซึ่งทำให้สายลมยามค่ำคืนของฤดูใบไม้ผลิยิ่งเย็นกว่าปกติ
เมื่อเวลาเดินมาถึงยามแรก เหล่าผู้คุ้มกันเริ่มเตรียมตัวสำหรับการเฝ้ายาม
พวกเขาต้องแขวนยันต์ป้องกันอาคมรอบเต็นท์ พร้อมกับใช้พลังปราณตรวจสอบสิ่งผิดปกติในบริเวณโดยรอบอย่างต่อเนื่องเป็นงานที่หนักเอาเรื่องทีเดียว
ขณะที่ข้านั่งมองพระจันทร์อย่างเหม่อลอย มูยอนก็เดินเข้ามาใกล้
“คุณชาย ควรเข้าไปพักผ่อนเถอะขอรับ อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว”
“ข้าว่าข้าอุ่นกว่าผู้คุ้มกันพวกนั้นอีกนะ”
เพราะอิทธิพลของเคล็ดวิชาที่ข้าฝึก ข้ายังคงรู้สึกสบายตัวมากกว่าจะรู้สึกหนาว
