ดังนั้น ข้าจึงยังคงนั่งอยู่หน้าแคมป์ไฟต่อไป
….
ขณะนั้นเองวีซอลอา ก็วิ่งออกมาจากเต็นท์ของพวกสาวใช้ พร้อมกับอะไรบางอย่างในมือ
ในมือนางคือถาดที่บรรจุซาลาเปา ไว้เต็มถาด
…ซาลาเปา?
ไอน้ำยังลอยฟุ้งออกมาจากขนมเหล่านั้น ดูท่าจะเพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ
เดี๋ยวสิ… แล้วพวกนางไปหาหม้อนึ่งจากที่ไหนกัน!?
“พี่ๆ ให้ข้านำมาแบ่งให้พวกพี่ชายค่ะ!”
ดูเหมือนว่าเป็นของว่างที่เตรียมไว้ให้พวกผู้คุ้มกัน
วีซอลอาค่อยๆ เดินแจกซาลาเปาทีละลูก พวกผู้คุ้มกันที่ได้รับมันไปก็พากันยิ้มแก้มแทบปริ
…เสน่ห์ของวีซอลอาช่างร้ายกาจยิ่งนัก
ในชาติที่แล้ว ตอนที่นางโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว ก็เคยมีคนที่พ่ายแพ้ให้กับนางในระหว่างประลองเพราะมัวแต่มองหน้านาง
และในตอนนี้… สถานการณ์ก็ไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด
หลังจากที่นางแจกซาลาเปาให้ทุกคนจนหมด วีซอลอาก็เดินมานั่งข้างข้าอย่างแนบเนียน
“ของคุณชาย ข้าเลือกชิ้นที่ใหญ่ที่สุดมาให้เลยนะคะ!”
นางยิ้มกว้าง ส่งซาลาเปาสองลูกมาให้
ข้ารับมันมา ก่อนจะเอ่ยถาม
“เจ้ายังไม่ไปนอนอีกหรือ? พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ”
พวกเรามีกำหนดการเดินทางที่แน่นอนพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางทันทีที่พระอาทิตย์ขึ้น
ดังนั้น ถ้าจะให้เดินทางได้อย่างสบายหน่อย ก็ควรรีบนอนตั้งแต่ตอนนี้
แต่
“คุณชายก็ยังไม่นอนเลยนี่คะ”
“ข้าน่ะเหรอ… ก็ช่างเถอะ”
