ข้ามีพลังปราณติดตัวอยู่บ้างเลยไม่เป็นไร แต่สำหรับวีซอลอา นางยังไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์เต็มตัว การเดินทางแบบนี้คงทำให้นางเหนื่อยไม่น้อย
ข้ากัดซาลาเปาเข้าปากหนึ่งคำแป้งนุ่มๆ ไส้ฉ่ำๆ ทำให้รู้สึกอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
…อาหารคือสิ่งยิ่งใหญ่จริงๆ
สายลมยามค่ำคืนเริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อยๆมูยอน ยืดเส้นยืดสายก่อนจะลุกขึ้นเตรียมออกไปตรวจตรา
ส่วนข้าเองก็ต้องกลับเข้าไปในรถม้าเช่นกัน ข้าจึงเอื้อมมือไปดันแผ่นหลังของวีซอลอาเบาๆ
“รีบเข้าไปนอนได้แล้ว ถ้าพรุ่งนี้เจ้าตื่นไม่ไหว ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่จริงๆ นะ”
“ฮึ้ย… คุณชายใจร้ายที่สุดเลย”
“ซาลาเปาอร่อยมาก”
หลังจากพูดจบ ข้าก็ยัดซาลาเปาที่เหลือเข้าปาก แล้วเดินเข้าไปในรถม้าพร้อมกับเอนตัวลงพัก
◇◆
“ให้ตายเถอะ… ไกลจริงๆ”
เวลากลางวันสลับกับกลางคืนไปเรื่อยๆตอนนี้เป็นวันที่สี่แล้ว ตั้งแต่พวกเราออกเดินทางจากตระกูลกู่
แต่สิ่งที่ทำตลอดสี่วันมานี้มีเพียงนั่งรถม้าในตอนกลางวัน และตั้งค่ายพักแรมในตอนกลางคืน
แม้ว่าข้าจะใช้เวลาฝึกฝนเป็นระยะๆ แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้าอย่างชัดเจน
ก็แน่ล่ะ…การบรรลุพลังภายในไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะมีแรงบันดาลใจแวบเข้ามาในหัว ทุกอย่างต้องใช้เวลา
ข้ายอมรับได้กับเรื่องนี้
แต่ปัญหาคือ
“ขามายังเหนื่อยขนาดนี้… แล้วขากลับล่ะ?”
ขากลับคงใช้เวลานานพอๆ กัน และข้าก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทนกับการเดินทางที่น่าเบื่อแบบนี้ไปอีกกี่วันได้
