‘นี่ข้าจะไม่โชคร้ายเกินไปหน่อยหรือ!?’
ข้าพยายามสงบจิตสงบใจแต่มันไม่ใช่ความตื่นเต้น… มันคือ “ความหวาดกลัว” ล้วนๆ
นี่คือความรู้สึกที่ข้าไม่อยากเผชิญหน้ามากที่สุด…
หญิงสาวกล่าวกับมูยอนด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเย็นชา
“ข้ามีนามว่า นัมกุงบีอา ท่านกำลังเดินทางไปเสฉวนหรือไม่?”
ทันทีที่ข้าได้ยินชื่อนั้น ข้าก็หลับตาลงแน่น…
เป็นไปตามคาด…
แต่ก่อนที่ข้าจะได้ตั้งสติ คำพูดต่อมาของนางก็ทำให้ข้าแทบลืมหายใจ
“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอติดตามไปด้วยได้หรือไม่? ข้ายินดีตอบแทนให้ตามสมควร”
“ไม่!! ไม่ได้เด็ดขาด!!!”
ข้าถีบประตูรถม้าออกแล้วตะโกนเสียงดัง
เมื่อนั้นเอง
ดวงตาของข้าประสานเข้ากับดวงตาของนาง
ดวงตาที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ …
เป็นแววตาแบบเดียวกับที่ข้าเคยเห็นในชาติก่อน
และนั่นทำให้ข้าขนลุกไปทั้งร่าง
“ราชินีกระบี่มาร นัมกุงบีอา”
ในชีวิตที่แล้ว นางไม่เพียงแค่กลายเป็นมารผู้คลั่งกระบี่ แต่ยังเป็นผู้ที่ทำลายตระกูลของตัวเองด้วยมือของตนเอง
…และตอนนี้ นางกำลังยืนอยู่ตรงหน้าข้า
