นางดูมีอายุมากกว่าข้าเล็กน้อยแต่ยังไม่ถึงยี่สิบปีเต็ม เส้นผมสีขาวราวหิมะ ผิวเนียนละเอียดราวหยกขาวสันจมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อ ราวกับมีชีวิตชีวา
เมื่อนำทุกอย่างมารวมกันแล้ว…
ไม่ต้องสงสัยเลย นางคือตัวตนของ “โฉมสะคราญอันดับต้นๆ แห่งยุทธภพ”
หญิงสาวละสายตาจากข้า หันไปมองมูยอน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ขออภัย ข้าเดินทางตามลำพัง จึงไม่สามารถจัดการพวกมันได้หมด”
“…ตามลำพัง?”
มูยอนขมวดคิ้ว
“คุณหนูจัดการพวกอสูรมารพวกนี้ได้เพียงลำพังงั้นหรือ?”
“ข้าดวงไม่ดีเองเจ้าค่ะ บังเอิญเดินผ่านแล้วเกิดประตูอสูรเปิดออกมาตรงหน้าอีกแล้ว… ข้าพยายามกำจัดมัน แต่ก็มีบางตัวหนีไปได้”
“อสูรมาร… หนีจากมนุษย์?”
“อาจเป็นเพราะวรยุทธ์ของตระกูลข้าก็ได้ค่ะ มันเลยเป็นแบบนี้ตลอดเลย”
ขณะที่มูยอนสนทนากับนาง ข้าเองก็ได้เห็นสิ่งที่ทำให้ข้าต้องชะงักงัน
มันไม่ใช่เพราะความงามของนาง
แต่เป็น…
ตัวอักษรที่ปักอยู่ที่ชายอาภรณ์ยุทธของนาง
“นัมกุง”
ข้าหลุดสบถออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เวรเอ๊ย…”
มีเพียงไม่กี่คนในยุทธภพที่สามารถเดินไปมาได้โดยสวมชุดที่ปักอักษรนี้
และหากเป็นหญิงสาวที่มีรูปลักษณ์เช่นนี้
มีเพียงคนเดียวเท่านั้น
…นัมกุงบีอา
ข้าค่อยๆ เช็ดเหงื่อเย็นที่ไหลลงมาบนขมับ
ข้ารู้จักนางเป็นอย่างดี แม้ว่าในชีวิตนี้ข้ากับนางจะยังไม่รู้จักกัน แต่ในชีวิตก่อน… นางคือคนที่ข้าไม่ต้องการข้องเกี่ยวด้วยมากที่สุด
