กระบี่ที่มองแทบไม่ทัน ปล่อยคลื่นกระบี่สีฟ้าฟาดผ่านร่างของมัน
ฉับ!
กระบี่สายลมเพียงครั้งเดียวผ่ากลางหัวของมันจนขาดเป็นสองส่วน
ตูม!!
ร่างของมันล้มลงบนพื้นเลือดสีฟ้าไหลทะลักออกมาจากศีรษะที่ถูกฟันขาด
แต่สิ่งที่มูยอนให้ความสนใจกลับไม่ใช่อสูรมารที่ตายไปแล้ว
เขาจับจ้องไปที่พุ่มไม้เบื้องหน้า
และกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ
“เจ้าเป็นใคร? ออกมาซะ!”
เสียงนั้นดังไปทั่วทั้งป่า
และไม่นานนัก…
บุคคลปริศนาก็ก้าวออกมาจากเงามืด
เขาถือกระบี่ในมือ
แต่ใบหน้าของเขาถูกปกปิดไว้ด้วยอาภรณ์สีเลือด
…พวกเราไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้เลย
สิ่งเดียวที่ข้าสามารถบอกได้ก็คือ
นางเป็นสตรี
ร่างของนางดูบอบบาง แต่ก้าวเดินกลับสง่างาม นางค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้พวกเราอย่างเงียบสงัด
สิ่งที่สะดุดตาข้าที่สุดคืออาภรณ์ที่นางสวมอยู่ ดูเหมือนนางจะเดินทางมาเป็นเวลานาน เพราะชุดยุทธสีฟ้าของนางเต็มไปด้วยเศษใบไม้และฝุ่นเกาะอยู่ทั่วตัว
ขณะที่นางเดินเข้ามา นางเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างช้าๆ
แม้ว่าท่าทีของนางจะดูสงบนิ่ง แต่มูยอนยังคงจับกระบี่แน่นพร้อมจะจู่โจมทันทีหากนางคิดทำอะไร
เมื่อเข้ามาใกล้จนเห็นใบหน้ากันได้ชัดเจน นางก็ถอดผ้าคลุมหน้าออก
ทันใดนั้น
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นจากหนึ่งในผู้คุ้มกันของข้า
