ก่อนที่มันจะโจมตีใครกระบี่ของมูยอนก็ฟันผ่านร่างของมันไปเสียก่อน
ฉึก! ตุบ!
มันล้มลงกระแทกพื้นทันที ร่างขนาดมหึมานอนแน่นิ่ง…
เป็นอสูรมารในร่างหมี
…นึกแล้วเชียว ข้าเคยคิดมาตลอดว่าผู้อาวุโสสองของตระกูลกู่ รูปร่างเหมือนหมี แต่พอมาเจอของจริง ข้าก็เริ่มสงสัยว่าใครกันแน่ที่ใหญ่กว่ากัน
“อสูรมารหมีหยก”
เป็นอสูรมารชั้นต่ำประเภทเดียวกับอสูรสุนัขเขากวาง มักจะปรากฏตัวจากช่องว่างของประตูอสูร
◇◆
“แปลกจริง…”
มูยอนขมวดคิ้วเมื่อมองดูร่างของมัน
“มีบาดแผลอื่นอยู่บนตัวมันด้วยขอรับ”
“หืม?”
ข้าเดินเข้าไปใกล้เพื่อตรวจดู ก็พบว่านอกจากบาดแผลที่มูยอนเพิ่งฟันไป ยังมีรอยแผลจากกระบี่อื่นด้วย
…พวกมันกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างงั้นหรือ?
อสูรมารวิ่งหนีมนุษย์?
มันเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
โดยธรรมชาติแล้วอสูรมารมีแต่จะฆ่าทุกสิ่งที่ขวางหน้า ไม่มีทางที่พวกมันจะหนีมนุษย์ได้ง่ายๆ
ข้าเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง
กลิ่นอายของอสูรมารรอบตัวค่อยๆ จางหายไปทีละตัว…
ข้าเหลือบมองไปทางทิศที่พวกมันหนีมา
มีบางอย่างกำลังสังหารพวกมันจากด้านหลัง
และที่สำคัญกว่านั้น…
มันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาทางพวกเราอย่างรวดเร็ว
มูยอนแม้จะงุนงงไปชั่วขณะ แต่ก็รีบตั้งท่าต่อสู้ทันที
ผู้คุ้มกันที่เหลือล้วนจับอาวุธแน่น พร้อมจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังมาถึง
โคร้มมมม!!!
อีกครั้งอสูรมารหมีหยก พุ่งออกมาจากพุ่มไม้
แต่คราวนี้…
ฉัวะ!!
