ข้าขมวดคิ้ว ก่อนจะถามออกไป
“เป็นอะไร?”
“หยุดเดินทาง”
เขาไม่ได้ตอบคำถามข้า แต่เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ทันใดนั้นเองขบวนเดินทางของพวกเราหยุดชะงักลงทันที
ข้าเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ข้ารวบรวมพลังปราณ และใช้สัมผัสทั้งห้าจับความเคลื่อนไหวรอบตัว
มีบางอย่างกำลังเข้าใกล้พวกเรา
ทันทีที่ข้าเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ข้าก็หลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
มันคือ‘กลิ่นอายของอสูรมาร’
“ข้าเองก็สงสัยอยู่ว่าทำไมหลายวันมานี้มันถึงเงียบสงบผิดปกติ”
“พวกมันไม่ได้มากมาย เราจะจัดการให้เอง คุณชายพักเถอะขอรับ”
คำพูดของมูยอนแปลว่า‘อย่าออกไปสร้างปัญหาเหมือนคราวก่อน’
ข้าเองก็พอเข้าใจดีหากข้าแตะต้องเคล็ดวิชามารอีกครั้ง อาจเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นมาอีกก็ได้
ดังนั้นคราวนี้ข้าจะไม่ออกไปสู้เอง
อย่างน้อยก็…โชคดีที่มันไม่ใช่พวกจากประตูอสูร
หากให้เปรียบเทียบ อสูรมารพวกนี้คงเป็นแค่เศษซากที่เหลือหลังจากที่ประตูอสูรถูกผนึก
แต่ที่ข้าสงสัยคือ…
พวกมันเคลื่อนที่เร็วมาก
พวกมันจงใจเล็งมาที่เรางั้นหรือ?
…ไม่สิ มันแปลกเกินไป
ซ่า… ซ่า… ซ่า…
เสียงเคลื่อนไหวบางอย่างดังมาจากพุ่มไม้
มูยอน และเหล่าผู้คุ้มกันชักกระบี่ออกมาเตรียมพร้อมแล้ว ทุกคนจับอาวุธแน่นพร้อมจะฟันสิ่งที่ปรากฏตัวออกมาทันที
และแล้ว…
โคร้มมม!!
บางสิ่งพุ่งทะลุพุ่มไม้เข้ามาอย่างรวดเร็ว!
กรรรรร๊าาาา!!!
