ข้าหยุดฝึกและปล่อยให้เคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อคลายลง สายลมกลางคืนพัดผ่านร่าง มันให้ความรู้สึกหนาวเย็นกว่าที่ควรเป็น
เคล็ดวิชาของข้าควรช่วยให้ร่างกายทนต่อความหนาวได้ดี แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันไม่ได้ผล อาจเป็นเพราะร่างกายข้าโชกไปด้วยเหงื่อ…
ข้ากลับไปที่ค่ายพัก ขอให้พวกเขาเตรียมเสื้อผ้าเปลี่ยนให้ ก่อนจะเดินไปทางลำธาร
พูดตามตรง ข้าอยากกินข้าวแล้วล้มตัวลงนอนทันที
แต่ไหนๆ ก็ยังต้องรักษาภาพลักษณ์ของลูกหลานตระกูลสูงศักดิ์เอาไว้ ข้าควรแสดงตัวให้คนอื่นเห็นเสียหน่อย
แต่แล้ว…
ขณะที่ข้าเดินโซเซไปยังลำธาร และกำลังจะแช่เท้าลงในน้ำเย็น…
“กรี๊ดดดด!!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้น ฉีกผ่านความเงียบสงบของค่ำคืน
ข้าหันขวับไปทางต้นเสียง
ต้นเสียงดังมาจาก…บริเวณรถม้าที่ใช้เก็บเสบียง!?
เกิดอะไรขึ้น!?
ข้าพุ่งตรงไปยังรถม้าทันที
โจรป่าหรือ!?
ไม่น่าจะเป็นไปได้… นับตั้งแต่ประตูอสูรปรากฏขึ้นมา โจรป่าในแถบนี้แทบจะสูญสิ้นไปหมดแล้ว
แต่หากมิใช่โจรป่า…
มันจะเป็นอะไรกัน!?
เมื่อข้าไปถึงบริเวณรถม้าเหล่าผู้ติดตามกำลังมองเข้าไปภายในรถด้วยท่าทางหวาดหวั่น
“เกิดอะไรขึ้น?”
มูยอนและเหล่าผู้คุ้มกันคนอื่นๆ ต่างก็มารวมตัวกันหลังจากได้ยินเสียงกรีดร้อง
“ขะ…ข้าเห็นบางอย่างขยับอยู่ในนั้น…”
ผู้ติดตามตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ขยับ…ในรถเสบียง?”
ข้าขมวดคิ้ว
กลิ่นอาหารอาจล่อสัตว์ป่ามา บางทีอาจเป็นสัตว์ตัวเล็กที่แอบเข้ามาหาอาหาร
