ผู้ที่ไม่ได้เตรียมพร้อมย่อมมิอาจก้าวขึ้นไปสู่ระดับที่สูงกว่าได้ง่ายๆ
ทางเดียวคือ”ฝึกซ้ำไปเรื่อยๆ”
ข้ายังคงทำท่าร่ายรำกระบวนท่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และแล้ว…ความรู้สึกแปลกประหลาดพลันแล่นผ่านท้องน้อย
นั่นหมายความว่าพลังปราณของข้าได้หมดลงแล้ว
“ฟู่…”
ข้าผ่อนลมหายใจ พ่นพลังปราณสุดท้ายออกมาราวกับต้องการขับไล่เศษปราณตกค้างในร่าง
แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่เหงื่อก็ชโลมทั่วร่างกาย
พลังปราณที่มีอยู่ยังคงน้อยเกินไป
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
‘เคล็ดวิชามารดูดกลืนสวรรค์’
วิชานี้เป็นวิธีที่เร็วและง่ายที่สุดในการเพิ่มพลังปราณ
หากมันไม่ก่อให้เกิดมารในจิตใจ หากมันไม่สะสมพลังอสูรในร่างกาย มันคงเป็นเคล็ดวิชาที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้ในการฝึกตน
แต่ว่า…
“ข้าพึ่งหนีออกมาได้แท้ๆ จะกลับไปเดินบนเส้นทางเฮงซวยนั่นอีกทำไมกัน?”
แม้ตอนนี้ข้ายังไม่แน่ใจว่าวิชานี้จะก่อให้เกิดมารในร่างหรือไม่ แต่ก็ไม่มีเหตุผลให้ข้ากลับไปพัวพันกับมันอีก ข้าไม่ต้องการให้ตัวเองมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับมันอีกแล้ว
‘ยังไม่ใช่ตอนนี้… ยังไม่ใช่เวลานี้’
สิ่งนี้เปรียบเสมือนคำสาปหากการย้อนเวลากลับมาเป็นพร คำสาปนี้ก็คงติดตามมาพร้อมกัน
อย่างน้อยที่สุด ข้าต้องแน่ใจก่อน
“ข้าฝึกมานานแค่ไหนแล้ว?”
ดูเหมือนจะผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้วกระมัง…
