“คนที่สามารถทำเช่นนั้นได้…ยังเรียกว่ามนุษย์ได้อยู่หรือ?”
เพียงแค่หวนนึกถึง ภายในใจก็พลันสั่นสะท้าน
ต้องเลิกคิดถึงมันให้เร็วที่สุด!
สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ คือสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ข้าโอบล้อมร่างด้วยพลังปราณ ตั้งสมาธิและขจัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป
แม้ว่าข้าจะฝึกฝนมาโดยตลอด แต่ในช่วงเวลาอันสั้น พลังปราณของข้าก็ยังพัฒนาได้เพียงเล็กน้อย
ตอนนี้เคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อของข้ายังอยู่เพียงระดับสองดารา กว่าจะก้าวไปถึงระดับสามดาราคงต้องใช้เวลาอีกนาน
พลังปราณมันคือปัญหาสำคัญที่สุด ข้ารับรู้ถึงข้อบกพร่องนี้ตั้งแต่การประลองกับกู่จอลยอบ พลังปราณภายในของข้ายังน้อยเกินไป ทำให้ไม่สามารถปลดปล่อยวิชายุทธ์ได้อย่างเต็มที่ และในการต่อสู้จริง มันอาจหมายถึงความเป็นตายของข้า!
ข้าก้าวเท้าซ้ายออกไปพร้อมกับออกหมัดไปข้างหน้า
ปัง!
เสียงกระแทกของลมดังขึ้น เมื่อหมัดของข้าแหวกอากาศไป
แต่เพียงแค่นั้น…ข้ากลับรู้สึกถึงพลังปราณที่ถูกเผาผลาญไปจากตันเถียน
ข้าข่มความอ่อนล้า กัดฟันฝืนต่อ
เคลื่อนไหวต่อไป…
จากแขนไปสู่ขา จากขากลับมาที่แขน
ร่างกายที่ยังไม่สมบูรณ์แบบของข้าทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างลื่นไหลดั่งใจ
ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องควบคุมการไหลเวียนของพลังปราณให้มั่นคง!
ท้ายที่สุดแล้ว…
วิทยายุทธ์ คือศาสตร์แห่งสัมผัสที่ร่างกายต้องจดจำ
ไม่มีหนทางลัด
