ไม่ใช่แค่ข้าอาวุโสสองและกู่จอลยอบต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ข้าจะไม่ไปอยู่กับใครนอกจากคุณชาย”
คำพูดของนางทำให้หัวใจของข้าสั่นสะเทือน
‘…ไม่ดีเลย’
นี่เป็นสถานการณ์ที่แย่ ข้ารู้สึกได้ถึงบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในอก จึงรีบยกมือขึ้นกดไว้
มันไม่ใช่คำสาปของจอมมารสวรรค์แต่กลับเป็นคำสาปที่เลวร้ายยิ่งกว่า
ข้าคิดว่า…เมื่อตายไปแล้ว ข้าคงจะหลุดพ้นจากมัน
แต่หากปล่อยไว้เช่นนี้ ข้าคงจะถลำลึกลงไปอีกครั้งแน่…
วีซอลอากำลังมองข้า
ดวงตาคู่นั้นกำลังจับจ้องมาที่ข้า
ไม่รู้ว่ามีอารมณ์อะไรแฝงอยู่ในนั้น… แต่สิ่งที่ข้ารู้แน่ๆ คือ ข้าไม่ควรมองสบตานางนานเกินไป
ข้าหันไปมองกู่จอลยอบแทน
ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับแรงกระแทกไม่น้อยจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แม้พยายามเก็บสีหน้าแต่ก็ทำได้ไม่หมด
ให้ตายสิ…มันชวนให้อารมณ์เสียจริงๆ
ข้าถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง พยายามขยับร่างกายที่เมื่อยล้า แล้วเดินผ่านกู่จอลยอบไป
“ตามมาเถอะ เจ้าต้องการประลองใช่ไหม ข้าจะประลองกับเจ้าเอง”
จากข้างหลัง มีเสียงร้อง “โอ้ว!” ดังขึ้นมา
…ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นอาวุโสสองแน่นอน
กู่จอลยอบกัดฟันกรอด ก่อนจะรีบเดินตามข้ามาติดๆ
เขาดูเหมือนจะพอใจที่ในที่สุดก็มีเป้าหมายให้ลงอารมณ์เสียได้
‘ทำไมข้าต้องโดนพัวพันกับเรื่องน่ารำคาญแบบนี้ตลอด?’
คำตอบก็ง่ายๆเพราะข้านั่นแหละที่หาเรื่องเอง
…ให้ตายสิ
“ข้าคงไม่น่าพูดออกไป”
