[…อาวุโสหนึ่งเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูงมาก เจ้าก็คงรู้อยู่แล้ว หากเป็นเพียงแค่ความทะเยอทะยานในระดับที่เหมาะสม ก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่ปัญหาก็คือ…เขาไม่ลังเลที่จะใช้แม้แต่สายเลือดของตัวเองเป็นเครื่องมือ]
การประลองนี้เป็นเพียงเกมการเมือง
ตามที่อาวุโสสองว่าไว้ ไม่ว่ามองยังไง การประลองครั้งนี้ก็เป็นเพียงแค่เครื่องมือทางการเมือง หากข้าแพ้ให้กับกู่จอลยอบอำนาจและสถานะของเขาในตระกูลจะเพิ่มสูงขึ้น
แต่ถ้าเขาแพ้ให้ข้า
‘ผลกระทบคงมหาศาล’
จากมุมมองของกู่จอลยอบมันคงเป็นเรื่องที่เขาไม่อาจแม้แต่จะจินตนาการได้
อาวุโสหนึ่งรู้เรื่องนี้ดี แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังสั่งให้กู่จอลยอบมาท้าประลอง
เขาคงมั่นใจอย่างเต็มที่ว่ากู่จอลยอบไม่มีวันแพ้
‘แต่เขาก็ใจร้อนเกินไป’
ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมอาวุโสหนึ่งถึงลงมืออย่างเร่งรีบและเต็มไปด้วยช่องโหว่เช่นนี้
มีอะไรที่ทำให้เขาต้องรีบร้อนขนาดนั้นกัน?
ข้าคิดพลางฟังคำพูดของอาวุโสสองจากนั้นก็ตัดสินใจเอ่ยขึ้น
“…เอาล่ะ ในเมื่อข้าต้องมาเสียเวลากับเรื่องน่ารำคาญแบบนี้ ข้าก็ควรได้รับบางสิ่งตอบแทน ใช่ไหม?”
[…เจ้าว่าอะไรนะ…?]
“ถ้าข้าชนะ ข้าจะขอร้องท่านให้ทำอะไรสักอย่าง”
[เจ้าชนะแล้ว ทำไมข้าจะต้องทำตามคำขอของเจ้า?]
“หากท่านไม่ตกลง ข้าก็จะทิ้งตัวลงไปกลิ้งบนพื้นแล้วแกล้งแพ้เสียเลย”
