[…เจ้าช่างพูดอะไรประหลาดจริง… หากเจ้าพ่ายแพ้ในสถานการณ์เช่นนี้ อนาคตการเป็นผู้นำตระกูลของเจ้าคงจะ…]
“อาวุโสสองท่านคาดหวังให้ข้าอยากเป็นผู้นำตระกูลเสียเหลือเกินนะ”
ข้าเริ่มหมุนข้อมือเพื่อปรับร่างกายให้พร้อม พลางเดินเข้าไปใกล้กู่จอลยอบ
“แต่ข้าไม่มีความคิดเช่นนั้นเลยสักนิด”
[…!]
อาวุโสสองอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
ทุกคนล้วนแต่เข้าใจว่าข้าปรารถนาจะเป็นผู้นำตระกูล
‘ข้าทิ้งความทะเยอทะยานพวกนั้นไว้ในชาติก่อนแล้ว’
ข้าคิดกับตัวเอง…หรืออาจจะพูดให้ถูกคือ มันไม่ใช่ความทะเยอทะยานเลยตั้งแต่แรก บางทีอาจเป็นเพราะข้ารู้สึกว่าตำแหน่งนั้นสูงเกินไปสำหรับตัวเอง?
ไม่ใช่หรอก…
มันเป็นเพียงสิ่งที่ไม่มีประโยชน์สำหรับข้าเท่านั้น
ข้ารู้ดีเกินไปว่าตำแหน่ง “ผู้นำตระกูล” หมายถึงอะไร และมันมาพร้อมกับภาระอะไรบ้าง
“ท่านพร้อมหรือยัง?”
“ก็คงประมาณนั้น”
กู่จอลยอบยกกระบี่ไม้ขึ้นมาเตรียมพร้อมรับการประลอง
พอได้เผชิญหน้ากันตรงๆข้ายิ่งมั่นใจขึ้นกว่าเดิม
เขาแข็งแกร่งกว่ากู่ยอนซอมาก
ก่อนที่การประลองจะเริ่มขึ้น จู่ๆ กู่จอลยอบก็เอ่ยปากขอโทษข้าเสียก่อน…
“ต้องขออภัยคุณชาย”
“อะไรของเจ้า อยู่ดีๆมาพูดเรื่องนี้ทำไม?”
“ข้าทำเกินไปในการประลองกับท่านเมื่อปีก่อน”
“ข้ากับเจ้าประลองกันมาก่อนงั้นหรือ?”
“ใช่ ข้าทำให้ท่านต้องนอนซมไปหนึ่งเดือนเต็ม”
…ตั้งหนึ่งเดือนเชียวหรือ?
แต่ทำไมข้าถึงจำไม่ได้เลย?
“คุณชายอ่อนแอเกินไป”
