กู่หยางชอนบอกว่าสิ่งหวานๆ นั้นเขาไม่ชอบ แต่เมื่อข้าไปถามพี่สาวคนอื่นๆ พวกนางกลับบอกว่าคุณชายชอบของหวานมาก
ก่อนที่ข้าจะมาอยู่ที่นี่ เขากินมันทุกวัน
หรือว่า… ตอนนี้เขากำลังโกหกเพื่อให้ข้าได้กินแทน?
แต่ซาลาเปานึ่ง… เขาดูจะชอบมันจริงๆ
เมื่อวานเขาก็ซื้อทั้งขนมยักกวาและซาลาเปาให้ข้า และเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ข้าได้เห็นเขายิ้ม
เมื่อเห็นรอยยิ้มของเขา ข้ากลับรู้สึกปวดหน่วงในอกโดยไม่รู้เหตุผล
ข้าบอกเรื่องนี้กับท่านปู่ และท่านปู่ก็มองกู่หยางชอนด้วยสายตาที่น่ากลัว
ข้าไม่เคยเห็นท่านปู่ทำหน้าแบบนั้นมาก่อน
เมื่อวานนี้เอง คุณชายมองข้าแล้วบอกว่า”เจ้ากินขนมเยอะขึ้น หน้าเริ่มกลมขึ้นแล้วนะ”
…เขาช่างใจร้าย!
ข้าจะไม่กินขนมยักกวาอีกแล้ว!
‘…’
ไม่สิ… ข้าจะไม่กินแค่วันละสองชิ้นเท่านั้น!
แต่บางครั้ง คุณชายก็มองข้าด้วยแววตาแบบเดียวกับท่านปู่
ตอนที่เขาเห็นข้าครั้งแรกบนถนน ตอนที่สุนัขตัวใหญ่ปรากฏขึ้นระหว่างทางกลับบ้านในรถม้า
ทุกครั้งที่เขามองข้า สายตาของเขาเหมือนกับของท่านปู่ไม่มีผิด
ทำไมกันนะ?
ข้ามีความสุขดีแท้ๆ
หรือว่าทั้งคุณชายและท่านปู่คิดว่าข้าไม่มีความสุข?
ข้าไม่เข้าใจ…
◇◆
ความฝันของข้ายังคงดำเนินต่อไป
วันนี้ฝันร้ายดูแปลกออกไป
ปกติข้าจะตื่นขึ้นมาแล้ว แต่คราวนี้ภาพในความฝันกลับดำเนินต่อ
