ข้าเดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ข้างในเต็มไปด้วยผู้คนที่ดูโกรธแค้น พวกเขาดูเหมือนกับพวกที่ข้าเพิ่งต่อสู้เมื่อครู่และข้าก็เริ่มต่อสู้อีกครั้ง
ทั่วร่างของข้าเปื้อนไปด้วยเลือด ข้าคงได้รับบาดเจ็บไม่น้อย แต่แปลกนักข้าไม่รู้สึกเจ็บเลย
ข้ารู้สึกว่าข้าแข็งแกร่งมาก
แม้ว่าผู้คนจำนวนมหาศาลจะกรูกันเข้ามา ข้าก็สามารถจัดการพวกเขาได้ทั้งหมด
เหมือนเรื่องเล่าที่ท่านปู่เคยเล่าให้ข้าฟังก่อนนอน
ในเรื่องเล่าของท่านปู่ท่านปู่คือคนที่แข็งแกร่งที่สุด
เขาเคยเล่าว่ามีศัตรูเป็นร้อยเป็นพันเข้ามา แต่เขาสามารถปราบพวกมันได้ทั้งหมด
ข้าเคยคิดว่าท่านปู่พูดเกินจริง แต่บางที…มันอาจเป็นเรื่องจริง?
ในที่สุด ข้าก็เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ และได้พบกับชายคนหนึ่ง
เขาดูเหมือนเป็นคนดี แต่ไม่รู้ทำไมข้ารู้สึกหวาดกลัวโดยไม่รู้เหตุผล
‘ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้?’
ข้าในความฝันเอ่ยปากพูดออกไปน้ำเสียงของข้าก็งดงามราวกับใบหน้า
ข้าจะกลายเป็นเช่นนั้นเมื่อโตขึ้นจริงหรือไม่?
ข้าถามเขาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉียบ และชายใจดีที่ดูน่ากลัวก็ตอบกลับมา
“ซอลอา… เจ้ามาช่วยข้าแล้วสินะ…”
“หุบปากไปซะ”
“อย่าเรียกชื่อข้าด้วยปากสกปรกนั่น”
“ตอบมามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไร?”
“อะ… อะไรนะ…?”
“ข้ารู้ทุกอย่างแล้ว อย่ามาตีหน้าซื่อ”
“เจ้าคิดว่าอยากจะผ่าร่างของเจ้าคนละสองท่อนเดี๋ยวนี้หรือไม่?”
“อย่าทำให้ข้าหมดความอดทนตอบมาเสียดีๆ ”
ขะ ข้ากลัว…!!
